Op interview

Omwille van een groot medisch congres konden we niet samen opvliegen en vertrok Hans met de ochtendvlucht. Mijn vorig bezoek aan Kaapstad dateert van 2007 en ik was dan ook 'onaangenaam' verrast dat er nauwelijks iets veranderd was. Je komt de luchthaven buiten en één van de eerste dingen die je kan waarnemen zijn de townships. Nog steeds talrijk aanwezig. Het weer daarentegen was schitterend !!!
De eerste avond nam men ons mee naar “Den Anker” een belgisch restaurant. Grappig dat wij alles moesten vertalen.
Maar zalig om nog eens mosselen en grijze garnalen te kunnen eten.

De volgende ochtend kwam men ons ophalen (te voet) voor het grote gebeuren.
Deze foto vertelt exact hoe het er binnenin uitzag en aan toe ging.
Je komt terecht in een rij “wachtenden” en je weet nooit vooraf hoe lang de rij zal zijn. Men had ons ook gewaarschuwd dat het er luidruchtig kon aan toe gaan maar dat viel eigenlijk heel erg mee.
Het is vooraf nooit duidelijk wie die dag de dossiers zal behandelen. Een klein lokaaltje met 2 tafels, wat stoelen en een copiermachine zonder papier !!! daarmee zal het moeten gebeuren. We worden begeleid door iemand die ons dossier al langer volgt en iemand die dagelijks langskomt bij de dienst “permanente residenties.”
We hadden geen enkel idee wat ons te wachten stond. Het geluk was niet aan onze zijde want we kwamen terecht bij de niet meest gemakkelijke persoon van dienst.
Het geheel verloopt vanuit westers oogpunt allemaal heel vreemd.
Er ontstaan discussies over het feit of onze documenten nu al of niet vooraf geniet moesten zijn !!!! Kleurencopies zijn niet echt aan te bevelen want dit wordt gezien als “is this another fake one ?”
Als alle documenten geniet en doorlopen zijn krijgen we nog een kruisverhoor : of we onze namen ooit verandert hebben ? of dit ons eerste huwelijk is ? of we moslim zijn ? of we betrokken zijn bij criminele activiteiten ? enz.....

We komen buiten en hebben compleet geen idee of dit nu oke is.... de smile op het gezicht van onze begeleidster vertelt echter meer. Hij was in een goede bui want normaliter praat hij niet. Dus alle opmerkingen waren grapjes... waarom dan het kruisverhoor op het einde ??? ... just for the flow.... oké... en dan nu op naar het politiekantoor.

Voor de tweede keer ondergaan we de vingerafdrukken-affaire.
De dame in kwestie heeft het deze keer moeilijk om links en rechts van elkaar te scheiden en de 12 afdrukken te maken want ze wil haar verhaal kwijt dat ze haar wasgoed opgehangen heeft en het gestolen was.
Ik probeer intussen gewoon mijn handen te wassen....

Dan kom je weer buiten...geheel overdonderd... met de typische wind van Cape Town in je gezicht.... dat was het dan....

Hans moest dadelijk weer aan de slag en ik heb nog slechts enkele uren Kaapstad ter beschikking. Dankzij een tip ga ik op zoek naar de tourbus die je in een 2 tal uurtjes door de belangrijkste delen van Kaapstad loodst.