grote vakantie

De grote vakantie in Zuid-Afrika is begonnen en de zon is volop van de partij. Het regenseizoen stelt dit jaar niet zoveel voor. We zijn al blij als we 1 keer per week een flinke regenbui krijgen.

Amber is volop bezig met haar “community service hours”. Om toegang te krijgen tot de universiteit dien je een aantal uren (300u) gratis te werken voor de gemeenschap.

Tijdens het schooljaar heeft ze gewerkt in Marang House : een tehuis voor kinderen met een zeer ernstige diabetische problematiek en vaak in afwachting tot een transplantatie. De kinderen wonen samen met zuster Selomi in een huis gelegen in Northcliff waar wij ook wonen. Ze gaan slechts 1x per jaar naar huis toe. Amber doet huiswerkbegeleiding, speelt spelletjes, gaat met hen naar de film, maakt kerstkaartjes enz.....
Momenteel zijn er 5 kinderen die terug huiswaarts keren maar gezien de lange wachtlijst worden de bedjes de volgende dag opnieuw gevuld met nieuwe kinderen. Deze kinderen gaan naar school maar zijn vaak gedurende een aantal uren per dag afwezig omwille van de noodzaak tot dialyse in het ziekenhuis. Er is geen financiële ondersteuning vanuit de overheid – het geheel draait op basis van donaties.


Om nieuwe ervaringen op te doen gaat Amber sinds kort ook naar een ander tehuis : Princess Alice – een adoptiehome. Om de privacy van de baby’s en hun toekomstige adoptieouders te garanderen kunnen we geen foto’s op de blog zetten.
Er verblijven momenteel 22 baby’s in het huis. Hun leeftijd schommelt van enkele weken oud tot 2 jaar. Wie Amber wat beter kent weet dat ze reeds als kind aankondigde “later als ik groot ben, ga ik een baby adopteren”. We moesten voor haar dan ook een “zwarte” babypop kopen. Ze was helemaal in de wolken wanneer ze voor het eerst mocht gaan helpen. Toen ze haar eerste baby van 2 weken oud in de armen nam, voelde het aan als “thuiskomen”. Het tehuis ziet eruit als een gewoon huis. Momenteel zijn er slechts 22 baby’s omdat de afgelopen weken er een 5-tal vertrokken zijn naar hun adoptieouders.
Er is een vaste ploeg van werknemers aanwezig aangevuld met vrijwilligers. Vooral bij etenstijd is het bijzonder druk. Amber zegt dat er nauwelijks tijd is om na te denken of te praten. Er zijn vele mondjes die gevoed moeten worden : de baby’s liggen naast elkaar te wachten tot het hun beurt is voor een flesje melk. Zodra er één keeltje opengaat volgt de rest van de bende. Ze is helemaal in de wolken met haar babyervaringen waarvan ze spierpijn heeft (gedurende uren baby’s dragen), doodmoe met de geur van baby’s thuiskomt, maar vooral veel deugd van heeft.

Namibië

Enkele dagen voor Ynthe haar vertrek naar Namibië kregen we bericht dat alle rechtstreekse vluchten vanuit Johannesburg naar Walvis Bay geannuleerd werden.
Geen reden tot paniek, wel vroeg opstaan. Om 4u s’ochtends vertrok Ynthe nietsvermoedend richting luchthaven.
Ons meisie is best wel dapper : zij was de énige van haar club en bovendien zonder coach. De coach die haar ging begeleiden is afkomstig van Kaapstad en zou ze pas ontmoeten bij aankomst in Namibië.
De eerste surprise was de coördinator die niet kwam opdagen. Hans besloot om intussen toch de kinderen al in te checken. Ze hadden een groepsboeking. Helaas, men vond de tickets niet meer terug. Het boekingskantoor uit Pretoria opende pas zijn deuren om 9u !!!
Daar stonden ze dan met z’n allen zonder tickets en verantwoordelijke.
Na heel wat heisa vond de luchtvaartmaatschappij Air N. de tickets terug. Zo gaat het met dingen die je verliest, die worden soms teruggevonden.
Intussen kwam ook de coördinator aan. Hans sprak hem aan en vroeg waar zijn tickets waren en hoe het kwam dat hij zo laat was. De brave man moest het antwoord schuldig blijven. Tickets ? Geen idee ? Hans heeft dan maar een coach van een andere club gepromoveerd tot “coördinator”. Ynthe onderging alles op haar Afrikaans gemak.

In de loop van de ochtend liet de organisator ons weten dat ze allen goed aangekomen waren in Walvis Bay. Hij had voor hen iets speciaal voorzien opdat ze zich konden ontspannen en bekomen van het eerste avontuur : a walk in de desert.

Daarna volgden 4 lange dagen van wachten. Ynthe heeft geen internationale verbinding op haar gsm waardoor ze niet bereikbaar was. Na 1 dag was Hans zijn geduld op maar helaas de organisator kon ons enkel laten weten dat hij nog geen zicht had op de uitslag. Op donderdag begon de spanning zich hier op te bouwen. Haar coach Ilse in Johannesburg kon het niet meer houden. Internet bood ook geen antwoord op de vraag naar de uitslag van de competitie. Enkel Ynthe droeg het goed bewaarde geheim met zich mee. Haar vliegtuig zou pas vrijdag landen tegen 20.30u dus het werd een super lange dag. Ook de terugvlucht was vol hindernissen omwille van een dubbele boeking. Ze kregen uiteindelijk een zitplaats in eerste klas : iets waar Ynthe van genoten heeft.

Er is ook reden tot feesten want Ynthe haalde een eerste plaats op vloer, op balk en op sprong – een 4de plaats op barre en in het eindklassement eindigde ze als 1ste .
Het Zuid-Afrikaanse team kwam ook naar huis met een gouden medaille. Ze is dolenthousiast over Namibië. Had ook voor ons nog wat in petto : “mogen er 2 meisjes uit Namibië komen slapen voor enkele weken?” Uiteraard weet niemand hoe en wat en zullen die hier binnenkort plots aankomen. Typisch op z'n Afrikaans zegt men dan : “ons maak ’n plan”.

Hierbij sluiten we dan ook de gym-verhalen af en maken we binnenkort tijd voor wat nieuws over de andere zusjes buyl en de Afrikaanse zomer.
zie ook foto onderaan de blog ...

Ynthe aan het werk in Cape Town

Terwijl jullie dit filmpje bekijken is Ynthe al begonnen aan haar volgende uitdaging.
Doordat ze in Cape Town een tweede plaats haalde, mag ze in december deelnemen aan de wedstrijd "zone VI". Tot onze grote verbazing gaat deze wedstrijd door in Walvis Bay - Namibië en mogen wij niet meegaan. Namibië, Zuid-Afrika en Zimbabwe zullen het tegen elkaar opnemen.

Dit jaar was het maken van het filmpje iets van lange adem. Nadat onze computer het liet afweten, liep zowat alles verkeerd. Het is nog niet optimaal maar beter iets dan niets. Veel kijkplezier !!!

Ynthe in Limpopo

dubbelklik op de foto

Samen met 416 andere atleten vertrok Ynthe naar Polokwane. Als Gauteng team hadden ze een eerste plaats zoals jullie kunnen zien. Ynthe zelf haalde een 2° plaats voor vloer en een derde plaats voor barre en balk. Er was ook een team blinden en doven welke een indruk gemaakt hebben op haar. Weerom fantastische ervaringen.
Vandaag staat er een dagje school op het programma en morgenvroeg vertrekken we naar Kaapstad.

Provinciale wedstrijd in Pretoria

Afgelopen vrijdag was een lange en vermoeiende dag voor Ynthe. Reeds vroeg in de ochtend om 7u stond Ynthe klaar aan de gym waar ze een lift zou krijgen richting Pretoria.
In voorbereiding op de SA Games stond een verplicht bezoek bij een dokter op het programma. Ondanks alle documenten die we vooraf hadden moeten invullen ivm bloed en urine-onderzoek bleek er geen testing te zijn voor die dag. Terug in Joburg nog enkele uurtjes school meenemen. Rond 14.30u stonden we alweer klaar met een nieuw lunchpakket om Ynthe naar de provinciale wedstrijd te brengen in Pretoria. Deze keer zou Ynthe balk, barre en vloer doen. Dus sprong zou ze niet doen. Tegen 20u was het uiteindelijk haar beurt op de balk. Vermoeidheid speelde niet in haar voordeel waardoor ze dan ook gevallen is. Deze keer geen podiumplaatsen maar wel een kwalificatie voor de nationale wedstrijd in Cape Town. Voor het eerst konden we haar vloeroefening bewonderen waar we jullie binnenkort laten van genieten.
Deze week vertrekt Ynthe op vrijdag om deel te nemen aan de 5de Youth SA Games.
Deze wedstrijd waaraan ze niet kon deelnemen omwille van haar huidskleur en dan alsnog door het wegvallen van een ander blank meisje haar plaats kan terug innemen.
Het team bestaat uit 2 blanke en 2 zwarte meisjes die de provincie Gauteng zullen vertegenwoordigen. Ze zijn allen afkomstig van dezelfde turnkring.

Naast gymnastiek zijn er ook nog andere sporttakken aanwezig zoals : boksen, golf, zwemmen, voetbal, hockey,…
Vrijdagavond dienen wij als ouders naar de voorstelling te gaan. Ynthe zelf blijft 1 nacht in Pretoria logeren en vervolgens gaan ze met bussen naar Polokwane in Limpopo.
De overheid staat in voor het vervoer van de athleten dat zal gebeuren onder begeleiding van politie escorte.
Het medische team voor de provincie Gauteng dat zal meereizen bestaat uit 4 dokters, 15 sportphysiotherapeuten, 1 biokine en 3 sportpsychologen.
Amber haar commentaar naar Ynthe : ” Ynthe, als je je eens down voelt, er zal wel iemand zijn he !”
Ynthe zal echter maar enkele dagen kunnen blijven want de week nadien vertrekken we naar Kaapstad voor de nationale wedstrijd. Wat de uitkomst van de komende wedstrijden ook zal zijn ; het wordt een onvergetelijke ervaring voor Ynthe. Supporteren jullie mee ?

regionale wedstrijd in Pretoria

Het competitieseizoen is helemaal van start gegaan, na de eerste 2 voorrondes, was het vandaag tijd voor de regionale wedstrijd die doorging in Pretoria.
Vanuit Johannesburg is het ongeveer een klein uurtje rijden als het verkeer helemaal meezit.

s’Morgens verliep alles op z’n Ynthe’s : relax – alle tijd van de wereld en vooral “we jagen ons niet op”. Het was even zoeken om de juiste onderbroek te vinden die niet te zien was onder het turnpak. Het is een internationale rule. Na het vierde slipje was alles in kannen en kruiken dachten we....
Het gloednieuwe turnpak bleek toch wat uit te rafelen dus naaiwerk voor de mama. Ynthe haar nieuwe training van de club daarvan bleek de broek te lang.
Ze dacht dat papa speciale tape gehaald had in vleeskleur (een andere kleur is niet toegelaten). Het was wat oefenen met het kapsel, de nodige glitters en make-up maar tegen de middag stond ze vertrekkensklaar met picknick voor onderweg.
Afrika is het land van de flexibiliteit dus je kan je verwachten aan alle mogelijke uren. Deze keer diende Ynthe te starten met de warming up om 13u dus diende ze wel onderweg in de auto te eten. Een speciale sport pasta lunch.

In kwantiteit zijn er niet zoveel meisjes meer maar wel in kwaliteit. Ze moest het opnemen tegen 3 andere concurrenten die trainen op olympic niveau maar afgezakt zijn. Een gekend fenomeen dat ook in België soms gebeurd. Er wordt vb. getraind op B niveau en de club beslist om dit niveau te stoppen en ze doen mee aan de competities van vb. C niveau. Niet zo fijn voor wie een gans jaar hard gewerkt heeft.

Ynthe zou zoals voorzien enkel deelnemen aan de balk en de barre (dubbele leggers) om haar knie wat te sparen. Ze heeft een clean routine afgelegd dwz ze is niet gevallen. Voor wie wat thuis is in de gym-wereld. Iedere val kost punten.
Dus een vlekkeloos parcour is alvast een goed begin.

Op het thuisfront waren we ook zenuwachtig dus besloten we om boodschappen te doen om het wachten wat draagzamer te maken.
In de loop van de nm kwamen dan de eerste sms-berichtjes binnen maar het blijft toch altijd afwachten tot de finale uitslag.

Ynthe haalde twee keer zilver zowel voor balk als voor barre.
Hans heeft het gefilmd en het is om zenuwen van te krijgen als je er naar kijkt.
Bij de barre lijkt het alsof ze bij haar reuzezwaai niet zal overgeraken en ze blijft voor enkele seconden hangen in de lucht om dan helemaal overtuigd de zaak af te ronden met gestrekte salto volledige draai en helemaal op beide voeten neer te komen !!! Typisch Ynthe om voor dergelijke surprise te zorgen.

Hans ligt helemaal uitgeteld in de zetel en vraagt zich af hoe hij zo moe kan zijn !!! Je zou voor minder. Het vergt bergen energie om in spanning toe te moeten kijken en te hopen op een goede afloop. Laat ons allen duimen voor volgende week provinciale. En ja, tussendoor gaat ze ook nog naar school voor wie daaraan zou twijfelen.

een weekendje uit

De tickets voor nationals zijn geboekt !!!!!
Ynthe is vrij goed aan het herstellen van haar knieblessure. Zaterdag doet ze mee aan de regionale wedstrijd die doorgaat in Pretoria. Ze zal enkel balk en dubbele leggers doen om haar knie nog verder te sparen want dit is immers het begin van een aantal wedstrijden.

Voor wie het verhaal gelezen heeft over SA Games. Ynthe was geselecteerd om deel te nemen maar omwille van haar huidskleur uitgesloten. Eén van de blanke meisjes heeft laten weten dat ze niet zal deelnemen bijgevolg kan Ynthe haar verdiende plekje terug innemen.

Het afgelopen weekend waren wij terug te vinden in Mpumalanga voor een weekendje uit. Een leuke bende van 12 volwassenen en onze 3 kinderen waren te gast bij Kosi en Jozi die een buitengewoon formidabel vakantiehuis hebben.
De natuur biedt een ongelooflijke rust aan. Tussendoor een hapje en een drankje en vooral eindeloos veel genieten in het Afrikaanse zonnetje.
De ster van de eerste dag was zonder meer onze dochter Amber.
Nadat we een boottocht achter de rug hadden was het tijd voor waterskiëen. Hans zou als eerste de spits afbijten. Amber was enorm bang maar wou het absoluut proberen. Volgens Kosi zijn er weinig mensen die erin slagen om bij een eerste poging rechtop te staan als ze nooit eerder ervaring hadden met waterskiëen. Wel, ongelooflijk maar Amber did it !!!!!! Nadien hebben we ook jet-skiëen gedaan en ook daar was ze als een visje in het water.

Foto’s volgen ....

De lente is helemaal aangekomen ....

Het was half augustus tijd om de rozen te snoeien en dit is metteen ook het signaal dat de lente zich weldra zal laten zien. Eén van onze vorige gardeners kon het zo mooi verwoorden : the sun is coming home. Een schitterende uitdrukking !!!!!
Zo ook geschiedde .... het is heerlijk warm weer met min. t° van 23° tot 27° blauwe hemel en geen wolkje aan de lucht.
Binnen de 4 weken na snoeitijd zullen de eerste rozen zich weerom laten zien.

Augustus wil ook zeggen : vakantie voor de kids en start van het competitieseizoen voor Ynthe.
De eerste wedstrijd is vlot verlopen : 3 x goud en 1 x zilver.
Het zag er allemaal te mooi uit om waar te zijn. Ynthe heeft een knieblessure opgelopen door een landing te maken op een gestrekt been.
We hebben gelukkig een heel goede sportfysiotherapeut in de buurt die het nationale rugbyteam begeleid.
Maar de competities zijn ….just around the corner....

Enerzijds moeten we al het ticket boeken voor de nationale wedstrijd in oktober. Ynthe heeft podiumtraining in Kaapstad en moet dus een vlucht halen op 6 oktober om ten laatste 13u.
Anderzijds moet ze nog de regionale en de provinciale wedstrijden door met deze blessure. Haar coach is evenwel overtuigd dat ze het gaat halen – wij, als ouders hebben toch eerder een afwachtende houding. Een vliegtuig is niet zoals een plaatsje in de trein of even op en af Kaapstad rijden (12u) dus zullen we dat vliegtuigticket toch moeten boeken.

De bush

Mensen vragen ons soms : naar de bush gaan in Afrika wat is dit dan ?
Met europese woorden zou ik zeggen : op safari gaan maar plaatselijk zeggen we gewoon : we gaan naar de bush maw we trekken de wijde natuur in op zoek naar dieren in het wild. Het is voor iedereen anders. Sommige mensen hebben het helemaal gehad na 1 dag. Voor anderen geldt : eénmaal je de microbe te pakken hebt, raak je het moeilijk kwijt. Zoals men ook wel zegt : Afrika kruipt onder je huid.

Hans en ik gingen dus naar aanleiding van mijn verjaardag met ons tweetjes naar de bush. Enkele dagen voordien belde de organisatie Hans op met de mededeling dat er een dubbele boeking was en het volzet zat. Paniek !!! Voor ieder probleem is een oplossing dus werden we ge-upgrade naar een luxe huisje.

Eerste weekend van juli en putje winter. We vertrokken richting Polokwane – 3 1/2uurtje rijden vanuit Joburg. Het laatste stuk was ongeveer 27 kilometer verharde zandweg landinwaartst en vervolgens nog eens 3 kilometer waarna je terecht komt midden in de natuur.
Wij bleken de eerste nacht de enige bezoekers van de 4 huisjes te zijn en kregen bijgevolg s’avonds een privé-dinner op onze kamer.

In namiddag zijn we direct vertrokken op safari.
Het zonnetje scheen dus in t-shirt op weg in de open truck. Geweldig. We waren vertrokken om 15u en zijn terug gekomen tegen 18.30u maar amai wat was dat koud op de terugweg. Het is dan al donker en koelt snel af en in zo een open bakske.....zelfs Hans heeft afgezien. Ze stonden ons niet voor niets op te wachten met warme chocolademelk.

De ochtendsafari begon wat later omdat het winter is dwz om 7u. Behoorlijk vroeg voor jullie Belgen maar voor ons viel dat best mee. We zijn gewoon om op te staan om 6u. Deze keer was ik helemaal voorzien : 2 jilé’s, 2 jassen, muts, sjaal, wanten en een warm waterkruik... Ik hoor jullie al denken dat dit overdreven is. Het is winter en bijgevolg 4° warm in een open 4 x 4 die niet echt rustig rijdt. Je bent in de natuur nietwaar. Ik heb helemaal geen kou gehad en iedereen was jaloers op mijn “kruikje”.
Het is machtig om zo de zon te zien opkomen in de volle natuur. Ik had gevraagd of we eventueel eens op zoek konden gaan naar olifanten omdat ik nog nooit olifanten in de vrije natuur gezien heb.

Het is een immens domein dus je moet vooraf niet rekenen dat dat gaat lukken. We zijn 3 1/2u op zoek geweest - heel dichtbij – ontzettend veel geleerd over hoe je kan lezen hoeveel uren vers de ontlasting van een olifant is (hoe interessant “stront” kan zijn nietwaar) – we zagen hoe de takken nog maar net vernield waren doordat de olifanten langs geweest waren – hoe de voetsporen zo vers waren ..... Maar we hebben ze niet gevonden. We hadden een ranger (een gids) die het vak geleerd had van zijn vader en zelf al jaren in het domein werkte. Hij schrok er dan ook niet voor terug om de gewone paden te verlaten en zomaar dwars door alles heen te rijden. Hij gaf ons wel een teken als we ons moesten bukken.

S’Middags was het lekker warm en konden we buiten eten.. dat is echt de max .... midden in de winter.... Ik was zelfs verbrand ... Het is wel wat opletten geblazen voor de baboons die heel dichtbij durven komen en er niet voor terug deinzen om je eten mee te nemen.

In de loop van de voormiddag kwamen er nieuwe gasten aan.
In de nm weer op pad ... en jawel ... deze keer hebben we de olifanten gevonden.
Doordat je s’morgens al een idee hebt waar ze zich ongeveer bevinden, is het in de nm iets makkelijker. Het was echt de max. Hoe komt het nu dat je zo dicht tot bij de dieren kan komen ? Het zijn steeds dezelfde auto’s en de dieren herkennen die. Ze beschouwen de auto als één geheel. Van zodra je echter gaat recht staan in de truck is het voor de dieren niet meer herkenbaar en reageren ze hierop. De ranger vertelde ons ook hoe de olifanten signalen geven vooraleer ze eventueel zouden gaan aanvallen. Op een bepaald moment komt er een olifant onze richting uit en hij stampt met 1 voet. De ranger legt ons uit dat de olifant vertelt : ik ben groot en dit is wat ik ga doen als je mij iets doet. Onze ranger zei tegen die olifant “no, no, no” en ongelooflijk die olifant stapte verder. Maar iedereen moet wel stil zijn en blijven neerzitten in de truck. De natuur heeft zijn eigen regels en wetmatigheden en deze dien je echt wel te respecteren.
Het was voor ons ook de eerste ervaring om in zo’n open auto te zitten.
Er is 1 pauze-moment voorzien waarbij er gereden wordt naar een plek die veilig is en waar je even uit de truck kan gaan voor een drankje en een plasje.
Autopech was er ook bij zoals jullie kunnen zien.

Je leeft zo dicht bij de natuur dat je s’nachts ook de geluiden hoort van de dieren. De eerste nacht hoorden we in de verte de hippo’s en tussendoor slaap je weer verder. De tweede nacht lig ik wakker en hoor iets. Hans die is intussen rustig aan het slapen. Ik hoor dat het een dier is maar kan niet goed horen welk. Ik lig zo te luisteren of ik kan ontdekken wat het is, want het klonk wel dichtbij. Plotselijk een enorm grote klap en het volgende ogenblik zat Hans kaarsrecht wakker in bed. Zaklamp nemen en gaan kijken aan het raam. Je ogen hebben tijd nodig om zich aan te passen aan de donkerte. Op een bepaald moment zegt hij tegen mij : “tinneke, t’zijn olifanten”. Ik direct ook het bed uit.
Jongens, dat was een belevenis!!! Wij hebben midden in de nacht om 2u een half uur zitten kijken naar olifanten vlak aan ons raam op 1 meter afstand. Aan ons raam waren er 2 paradepaardjes maar in totaal was de bende met 6.

De volgende ochtend was het opendeur naast ons raam want iedereen kwam kijken naar de ravage. Afgebroken takken, olifantenontlasting , beschadigde bomen, .....

Blijkbaar komen ze in de winter zo dichtbij omdat er daar nog veel groen te vinden is. Terwijl ze in de zomer daar nooit te bespeuren zijn. Voor de uitbaters is het iedere ochtend weer kijken welke schade hersteld moet worden. Het is voor ons een belevenis welke we nooit meer zullen vergeten.

Als je dubbelklikt op de foto's kan je ze bekijken in een groter formaat.

Alex op visite

Alex een MBA-studiegenoot van Hans komt regelmatig langs op het Afrikaanse continent en ditmaal bleef hij een dagje langer zodat hij ons kon bezoeken. Typisch op z’n Belgisch hadden we veel plannen maar op z’n Afrikaans loopt het allemaal wat trager en rustiger. Wij zweven zo wat tussenin en willen de mensen iets laten zien en proeven terwijl we ook al half Afrikaans traag zijn. En de braai gezellig lang duurt ....
Biltong, samoesas ... vlees .... en pavlova passeerden de revue.












En ook weer typisch hier ... er is dan altijd weer een ander plan. Dus namen we Alex mee naar ons secret plekje. Even de hills in.

Alex we hopen je echt terug te zien want het was een heel fijne ontmoeting.

amber op weg naar

Amber hier in actie op weg naar de walter sisuzulu botanical garden ....






Picknick in de walter sizululu botanical garden – juni winter 2011 – met Danny en Berthus - zalig nietwaar !!!

Amber is vandaag jawel op zaterdag begonnen aan de examenperiode. Het vak physical science viel als eerste uit de bus en is goed verlopen. Ynthe start op maandag en die blijft tussendoor trainen.

Hierbij nog wat nieuws over Ynthe ....

de zusjes Buyl in winteruniform (met das !)

Ynthe was reeds door de eerste selecties voor SA-Games. De finale selectie ging door in Pretoria en Ynthe keek er enorm naar uit.
Ze heeft de afgelopen maanden dan ook hard gewerkt. Slechts 4 kandidaten konden een plekje bemachtigen en tevens deelnemen aan het voorbereidende kamp. Deze competitie wordt door de overheid gesponserd. Ynthe haalde de 4° plaats MAAR ..... helaas .... ze heeft de verkeerde huidskleur. De eerste 2 waren reeds blank, nr 3 is coloured dus nr 4 moet ofwel coloured ofwel zwart zijn.
Een vreemde situatie .... nr 1 was niet geselecteerd op olympisch niveau en zakte af naar de SA-games terwijl de huidige nr 4 traint op twee niveaus lager dan Ynthe. Het is niet voor niets dat er een vaak gebruikte uitdrukking is : South-Africa is not for sissies.
Ynthe liet zich niet van de wijs brengen. De volgende dag was een brugdag. Het is hier nu “putje winter” dus s’ochtends was het 4°. Ynthe ging naar de ochtendtraining om 7u (speciaal laat winteruur) tot 8.30u
De kleine verwarmingselementen waren stuk en ze was de enige die komen opdagen was. Mooi meegenomen een persoonlijke trainingssessie van coach Glen. Ynthe mocht wel als 1° reserve deelnemen aan het voorbereidende trainingsweekend waar alle geselecteerde kandidaten van alle deelnemende sportdisciplines aanwezig waren. Weerom een ervaring !

Deze week was er een coach uit Amerika die hen in de voormiddag traint. Ze hadden immers een weekje verlof. We zijn vandaag zondagmiddag en het is nog niet duidelijk voor morgen hoe en wat. Ynthe dient maandag, dinsdag en woensdag te trainen in Pretoria met de Amerikaanse coach samen met de olympic girls. Probleem is evenwel dat Ynthe niet tot de olympics behoort en bijgevolg dus niet kan blijven slapen in Pretoria.
Ynthe moet normaliter vanaf morgen opnieuw naar school dus het wordt de komende uren nog wat puzzelen.

Gauke in topvorm

Onze jongste spruit is helemaal in haar element op de catwalk.
Op de fashionshow gaf ze dan ook het beste van haarzelf.


Iedere klas moest een bepaald jaar voorstellen en Gauke’s klas de jaren 70. Blijkbaar is verkleden hier een geliefkoosde bezigheid want er bestaan meerdere winkels die kostums verhuren in alle maten en thema’s wat je je maar kan inbeelden. We vonden dan ook een disco-pakje helemaal op maat van Gauke. Ze wou ook schoenen met hakken.
Als je weet dat ze maat 29 heeft : een onmogelijke opdracht !!! We gingen samen op pad én warempel vonden schoenen met een hak !!
Gauke was door het dolle heen. Amber was de styliste van dienst maar helaas waren alle krullen bij aankomst reeds verdwenen. Het kon echter voor Gauke de pret niet bederven, integendeel, let’s party.
Het was dan ook geen surprise dat ze in de prijzen viel. Niemand kon naast haar energie en enthousiasme kijken.

V.I.P. voor één dag

Om 6.30u s’morgens stond Ynthe al paraat aan de gymclub waar ze een lift kreeg van haar coach Ilse.

Volgens Ynthe ging het de ganse dag als volgt : one, two, three and action....... no, no, cut ... we do it again.
Het was een bijzonder leuke ervaring. Ze had de ganse dag een persoonlijke assistente ter beschikking die enkel voor Ynthe moest zorgen. Die werkte haar haar bij, vroeg of ze geen pauze wou, niet te moe was, honger had, iets wou drinken en of ze Ynthe kon helpen om haar kousen uit te doen. Ynthe deed de opnames met 11 andere jonge kinderen en enkele volwassenen.

Er was een speciaal bedrijf die het eten verzorgde dus als ontbijt waren er gebakken eitjes .... Voor het middageten was er keuze uit 5 menus en tussendoor waren er belegde broodjes. De opnamens gingen door in de gebouwen van de Wits-universiteit. De finale TV spot moet lijken op een promotiefilmpje voor de Olympische spelen. Er wordt veel gefilmd maar nog meer geknipt dus of Ynthe in de finale versie zal te zien weten we pas na 90 dagen. Nog even geduld.
Het was allemaal zo leuk dat Ynthe al haar turnpakken vergat op de set.

het leven van alledag of toch net niet ?

Alle verjaardagen van de zusjes Buyl zijn achter de rug.
Bedankt aan iedereen uit België en Zuid-Afrika voor de talrijke verjaardagswensen.

Een dagelijkse dosis Substral en ziehier het resultaat ... Ynthe schiet als een pijl uit een boog omhoog en steekt haar oudere zus voorbij (7cm voor wie het exact wil weten). Het lijkt alsof ze iedere week een cm groter wordt.

Amber is begonnen met haar “community service hours”. Wil je kans maken om toegang te krijgen tot één van de universiteiten dan dien je een aantal uren gratis voor de gemeenschap te werken. Amber gaat nu af en toe naar “Marang House” in Northcliff. Het is een tehuis voor kinderen met vooral diabetici die daar permanent wonen. Gezien de absolute noodzaak aan medische verzorging verblijven ze veelal in het ziekenhuis en gaan tussendoor ook naar school. Er is mogelijkheid tot opvang van een 12-tal kinderen. Intussen is Amber een bekende en graag geziene persoon in Marang House.

Ynthe zoekt andere oorden op. Als ze zich weet te selecteren dit jaar voor het nationaal kampioenschap gym dan dienen wij het vliegtuig te nemen ... richting Kaapstad (slechts 2u vliegen).
Volgend jaar juni zal ze twee weken in Amerika mb. Boston vertoeven.
Maar intussen kwam er een TV-ploeg langs op de gymclub en de director van de casting liet haar oog op Ynthe vallen.... en wou haar als extra gymnast opnemen in de opnames.
Mama Buyl kreeg op zondag een telefoontje van de filmmaatschappij of dochterlief nog een extra dagje kon meewerken aan de commercial.
Toch even wennen : hoe en wat en waar, wanneer ???
Allemaal moeilijke dingen om af te spreken hier in Afrika. Na wat heen en weer gemail geven wij onze dochter in handen van Downy production.
Een grote stapel turnpakken, schoolgerief, extra warme kledij .... en Ynthe gaat op stap – het avontuur tegemoet.
We zijn benieuwd hoe dit allemaal gaat aflopen jullie ook ?????

een verborgen plekje

Wij wonen in Northcliff midden in de heuvels en ontdekten op 5 min van bij ons vandaan een absoluut amazing plekje !!!!!!
Een korte wandeling brengt je naar een plaats waar je een overzicht krijgt over Johannesburg. Wie durft nu nog spreken over die vreselijke stad Johannesburg als je dit ziet !!! Een oase van groen....
We vroegen aan een voorbijganger om een foto te nemen van ons allen en wat bleek .... het was een vlaming die hier als 14 jarige met z’n ouders aangekomen was en gebleven, maar toch nog vlaams sprak. Hij beloofde ons een tourtje met zijn privévliegtuigje dus wie weet ????
Dubbelklik op de foto's



Als intermezzo tussendoor kwam iemand vandaag langs en vroeg mij terloops om haar wilsbeschikking te tekenen als getuige. Zoiets zou mij wellicht in België niet direct overkomen zijn maar hier is dat blijkbaar allemaal mogelijk. Afrika is iets apart en bij momenten moeilijk te vatten !!!!

Op interview

Omwille van een groot medisch congres konden we niet samen opvliegen en vertrok Hans met de ochtendvlucht. Mijn vorig bezoek aan Kaapstad dateert van 2007 en ik was dan ook 'onaangenaam' verrast dat er nauwelijks iets veranderd was. Je komt de luchthaven buiten en één van de eerste dingen die je kan waarnemen zijn de townships. Nog steeds talrijk aanwezig. Het weer daarentegen was schitterend !!!
De eerste avond nam men ons mee naar “Den Anker” een belgisch restaurant. Grappig dat wij alles moesten vertalen.
Maar zalig om nog eens mosselen en grijze garnalen te kunnen eten.

De volgende ochtend kwam men ons ophalen (te voet) voor het grote gebeuren.
Deze foto vertelt exact hoe het er binnenin uitzag en aan toe ging.
Je komt terecht in een rij “wachtenden” en je weet nooit vooraf hoe lang de rij zal zijn. Men had ons ook gewaarschuwd dat het er luidruchtig kon aan toe gaan maar dat viel eigenlijk heel erg mee.
Het is vooraf nooit duidelijk wie die dag de dossiers zal behandelen. Een klein lokaaltje met 2 tafels, wat stoelen en een copiermachine zonder papier !!! daarmee zal het moeten gebeuren. We worden begeleid door iemand die ons dossier al langer volgt en iemand die dagelijks langskomt bij de dienst “permanente residenties.”
We hadden geen enkel idee wat ons te wachten stond. Het geluk was niet aan onze zijde want we kwamen terecht bij de niet meest gemakkelijke persoon van dienst.
Het geheel verloopt vanuit westers oogpunt allemaal heel vreemd.
Er ontstaan discussies over het feit of onze documenten nu al of niet vooraf geniet moesten zijn !!!! Kleurencopies zijn niet echt aan te bevelen want dit wordt gezien als “is this another fake one ?”
Als alle documenten geniet en doorlopen zijn krijgen we nog een kruisverhoor : of we onze namen ooit verandert hebben ? of dit ons eerste huwelijk is ? of we moslim zijn ? of we betrokken zijn bij criminele activiteiten ? enz.....

We komen buiten en hebben compleet geen idee of dit nu oke is.... de smile op het gezicht van onze begeleidster vertelt echter meer. Hij was in een goede bui want normaliter praat hij niet. Dus alle opmerkingen waren grapjes... waarom dan het kruisverhoor op het einde ??? ... just for the flow.... oké... en dan nu op naar het politiekantoor.

Voor de tweede keer ondergaan we de vingerafdrukken-affaire.
De dame in kwestie heeft het deze keer moeilijk om links en rechts van elkaar te scheiden en de 12 afdrukken te maken want ze wil haar verhaal kwijt dat ze haar wasgoed opgehangen heeft en het gestolen was.
Ik probeer intussen gewoon mijn handen te wassen....

Dan kom je weer buiten...geheel overdonderd... met de typische wind van Cape Town in je gezicht.... dat was het dan....

Hans moest dadelijk weer aan de slag en ik heb nog slechts enkele uren Kaapstad ter beschikking. Dankzij een tip ga ik op zoek naar de tourbus die je in een 2 tal uurtjes door de belangrijkste delen van Kaapstad loodst.

Röntgenfoto’s

Om onze verblijfsvergunning te verlengen moesten we met z’n allen onder de foto’s (behalve Gauke) teneinde definitief vast te stellen dat we niet in het bezit zijn van tuberculose. In België hadden Hans, Amber en ik dit al eens ondergaan maar nu was Ynthe ook van de partij.
We dachten dit klusjes snel even tussendoor op een vrijdagnamiddag te klaren. Aangekomen bleek het eerste obstakel de machine om te betalen die defect was. De radiologe van dienst besliste dat we eerst moesten betalen en dan pas begon ze er aan. Uiteindelijk moest Hans op pad naar de dichtstbijzijde geldautomaat terwijl ik intussen haar probeerde te overtuigen om alvast reeds te beginnen. We hadden deze foto’s anyway nodig. Geen denken aan. Vervolgens ontstond er een hevige discussie tussen het personeel onderling omdat de mensen van het secretariaat de logica van de radiologe ook absoluut niet konden volgen. Het ging er pittig aan toe !!!

Hans kwam eraan met het geld .... met z’n allen onder de foto’s.
Ja, ... die foto van Hans was toch niet echt ok dus nog eens opnieuw. En de foto’s van de kinderen waren ook niet echt zuiver ... nog eens opnieuw.
Alles bij elkaar zijn we toch een dikke 2 uur zoet geweest.
Op maandag mocht ik alles gaan ophalen maar wou ze mij toch even spreken.... Hans was te breed en daardoor waren de foto’s niet gelukt, alles kon er niet op en er was ook iets te zien maar wat dat konden ze niet zeggen. Enfin, de foto’s moesten opnieuw genomen worden in Flora Clinic.

Hans dus op naar Flora Clinic .... daar nemen ze hem eerst even ter zijde want volgens hen was hij echt wel ziek. Enerzijds verbouwereerd, anderzijds leek dit voor hem de reinste onzin. De dame in kwestie doet er alles aan om hem te overtuigen de zaak ernstig te nemen gezien zijn “ziek zijn”. Hans probeert haar op zijn manier ervan te overtuigen dat zolang er geen diagnose is, er niets bewezen is. Eindelijk kan hij terug onder de foto’s (3° keer goede keer). Diagnose : kerngezond.... hij komt de dame in kwestie ook nog effe tegen op de gang en kan het natuurlijk niet laten....

We dachten deze ganse story achter ons te kunnen laten... haha .... dat was buiten de Afrikaanse manier van organiseren gerekend. Ons dossier is netjes op tijd met alle foto’s ingeleverd.
Vandaag moeten wij in Cape Town op interview en blijkt nu dat de foto’s van Amber en Ynthe “vervallen zijn”. Hoe dat te rijmen valt met onze foto’s weet ik ook niet maar toch is het zo.... dus opdat de foto’s op tijd zouden geprotocoleerd kunnen worden moesten we nog even hals over kop naar Flora Clinic voor nieuwe foto’s......
De familie Buyl heeft misschien astma, een massa allergiëen en allerlei beestjes in onzen hof MAAR WE HEBBEN GEEN TUBERCULOSE dat is nu na zoveel foto’s echt wel een feit.
Ben benieuwd wat ze morgen voor ons nog in petto hebben.
Alles hangt blijkbaar af van ... de persoon wie we voor ons zullen hebben, het humeur van de dag, ... we just need good luck !!!!

afscheid van peter Frans

Op 4 april 2011 is Frans Moerenhout, dooppeter van Tinneke overleden op de leeftijd van 103 jaar.



Tot enkele maanden geleden verbleef hij nog steeds in zijn eigen woning te Lede. Het is een kunst om de leeftijd van 100 jaar te bereiken maar om dan nog in je eigen huis te blijven wonen is even more amazing.
Volgens hem is het geheim : uien. En ik denk dat zijn dagelijks jeneverke ook wel zal geholpen hebben.

Toen we hem vertelden dat we België zouden verlaten en elders in de wereld gingen wonen reageerde hij als volgt : “dat komt dan goed uit want als ik 105 jaar word dan geef ik opnieuw een feest en dan past dat net dat je kan komen”.
Met zijn verjaardag vorig jaar in sept zijn we hem gaan bezoeken en hij heeft uitgebreid vertelt over de oorlog.


Ieder van ons zal zo zijn eigen herinneringen aan hem hebben.
Zo herinner ik mij toen hij 100 jaar werd dat de gemeente Lede dit wou vieren en hem voorstelde om langs te komen. Hij zag dat niet zitten en stelde voor dat hij zelf wel zou langskomen op het gemeentehuis en zo geschiedde. Hij wou ook niet geholpen worden op trappen en in de kerk genoot hij intens van de belangstelling. Enkele maanden later met nieuwjaar vertelde hij wel dat hij spijt had niet gezongen te hebben in de viering. Dus deed hij dat toen ter plekke voor wat hij eigenlijk had willen zingen. Hij had steeds zijn eigen idee over het weer, de groententuin, de politiek, de dingen des levens en hij wist wat hij wou......

We hebben al heel wat geoefend in het afscheid nemen maar sinds we hier wonen is dit het eerste definitieve afscheid. We moeten zoeken hoe we hieraan vorm geven en ermee omgaan.

Peter Frans, wij nemen hier vanuit de andere kant van de wereld op onze manier ook afscheid van jou. Als ik in België ben, kan ik niet meer langskomen maar je bent er nog steeds een beetje......

Liefs,

Je metekind Tinneke

Een bewogen maand maart ....

Nadat ons huis terug leeg stond en de deurwaarder het signaal op groen gezet had konden we weer beschikken over onze woning.
Een ganse maand deed ik pogingen om opnieuw aansluiting te krijgen op het electriciteits en gasnet. Er waren immers budgetmeters geinstalleerd. Iemand verwoordde het exact : “dat is een wereld die wij niet kennen”.
Uren zoekwerk leerden mij hoe die dingen werken. Op een bepaald moment leek er geen einde aan te komen en namen we de beslissing dat ik als eerste zou vertrekken naar België om de zaken ter plaatse uit te klaren. Ondanks het feit dat er geen verwarming was, was ik vastbesloten om in ons huis te logeren. Absoluut geen idee meer hebbende van de Belgische temperaturen!! De avond voor mijn vertrek kreeg ik als een geschenk uit de hemel bericht dat de verwarming terug in werking gesteld was. Helemaal back to basics nietwaar.

De weergoden waren mij gunstig gezind want de zon gaf bij aankomst haar eerste zonnestralen. Ik had een bed ter beschikking op zolder en zou het daarmee wel doen. De ex-huurders hadden het bed echter uitgebroken en de matras was met de noorderzon verdwenen.
Plan B misschien stond er in een afgesloten opbergruimte nog een plooibed : neen dus. Over naar plan C : twee kleine matrasjes achter elkaar dicht bij de verwarming waren voldoende om mij te herbergen.
Af en toe iemand die langskwam en mij een lift gaf naar de bakker of mij een maaltijd aanbood ... zo kwam ik geheel afhankelijk van anderen de week door.

Hans kwam mij na zijn bezoek aan Namibië vervoegen. Hoe langer we echter in ons huis verbleven hoe meer schade we vaststelden. Bij momenten vroegen we ons af hoeveel we nog konden incasseren. Als iemand ons vroeg wat ze konden doen dan wisten we ons geen raad...... wat moet er eerst gebeuren ? Er is gewerkt van de soms heel vroege ochtend (3 à 4u) tot de avond. Dit verhaal lijkt wellicht op een reality show van Jambers met dit verschil dat wij gewoon deel van het verhaal waren. De meest onwaarschijnlijke dingen kwamen boven water.

Ons huis onderging een ware metamorfose.
Hans moest om 16u vertrekken en stond tot 15u nog op de ladder.
Het valt moeilijk te omschrijven maar het was een overlevingstocht waarbij we gewerkt hebben zo hard we konden en ieder aanbod (hulp, een babbel, eten, een uitnodiging, een lift, ....) gewoon aangenomen hebben zondermeer. Wij zijn iedereen die langskwam zo dankbaar. Zonder jullie hadden we dit nooit gerealiseerd. Het heeft ons ook geholpen om te blijven volhouden op momenten dat we het niet meer zo goed zagen zitten.
We brachten letterlijk de zon vanuit Afrika naar België en hopen dat ze nog wat zal blijven schijnen in jullie tuin en ook in je hart.
Een welgemeende dank voor iedereen die deelgenoot was van deze ervaring !!!!!!!!!!!!!!!!!!


Enkele hulptroepen ....

Hans in actie

Een nieuwe vorm van solidariteit doet zijn intrede in het mooie Afrika. Ze sluiten je internetverbinding af en iemand anders kan gebruik maken van jouw abonnement. De zalf op de wonde is ... dat wij niet de énige uitverkorenen waren.
We zijn terug online voor hoelang ??? Je kan in het leven echter niet alles willen en we blijven in deze regio bijna altijd gespaard van de electriciteit die uitvalt en van regen ... dus is er altijd wel iets met internet.

De derde schoolweek is begonnen voor de zusjes Buyl. Met uitzondering van enkele hindernissen is alles tot hier toe prima verlopen.

De gekende beestjes die de naam luizen dragen deden hun intrede.

Op de eerste schooldag ontdekte Ynthe dat er een verschil was tussen haar linker en rechter schoen. Ze hadden ons twee verschillende maten van schoenen verkocht. Natuurlijk was het andere paar in de winkel intussen ook al verkocht. Dan maar op zoek gegaan naar een andere winkel.

De tweede schooldag kwam Ynthe in de auto en vertelde “mama, ik was lost for 45 minutes”. Ze zat in het juiste lokaal maar haar naam stond niet op de lijst dus moest ze op zoek naar de juiste klas. Na een zoektocht ontdekte men dat ze eigenlijk wel thuishoorde in die klas.
Maar dit alles verloopt zoals het hier hoort in Afrika – met niet teveel stress en als je Ynthe een beetje kent ... hierover kan ze zich echt niet druk maken, het leven heeft zoveel meer in petto voor haar !!!

Zoals .... op trainings – gymkamp gaan naar Amerika bijvoorbeeld. Hoe dat allemaal gaat verlopen daarover hebben wij absoluut geen idee. Als je ons vraagt of wij onze 13 jarige dochter op kamp gaan laten gaan naar Amerika ????? No way zeg !!!! maar we hebben alvast een jaar tijd om aan dit idee te wennen.

Amber was net zoals de leerkrachten op school in de war... wanneer is nu ook alweer deze schooldag gedaan ??? Niemand kon het exacte uur met zekerheid zeggen. Heb dan een Belgische moeder die graag zou weten wanneer ze haar kinderen moet afhalen op school. De directeur zou hierover een meeting houden en de leerlingen vervolgens op de hoogte brengen. Hopelijk beginnen jullie Belgen te begrijpen als wij zeggen dat we niet zoveel meer plannen.

Volgens Gauke is haar juf wel wat “forgetless” (een nieuw woord) maar verder heel lief.
Ze besloot te stoppen met ballet en toch trompet te gaan studeren.
Amai, onze buurman... na 1 keer oefenen belde hij ons al op.... too much noice !!! Toch is dit een mooie compensatie voor zijn bomen die af en toe op onze telefoonlijn vallen en waarvan hij zich niets aantrekt.
Hans die stuurt mij dan altijd uit op missie. Sta je daar dan als pippie langkous ... aanbellen ... ergens komt er een geluid “hello” alleen is de vraag vanwaar dat geluid komt ?
Dan zie ik uiteindelijk een man half aangekleed die mij vertelt dat hij druk bezig is.... ja,... oké !!! na wat onderhandelen was hij bereid om te komen kijken in de tuin.
Waarna hij vaststelde dat er groot electrokutie gevaar was !!!!!

Een kleine illustratie ....


Als Hans er uiteindelijk in geslaagd was om die boom te verwijderen verliest hij zijn bril in het groen. Na wat zoeken hebben we die toch heelhuids terug gevonden.
Eind goed, al goed ! En onze buurman weet het nog niet maar hij komt in het speciale programma van Telkom (Belgacom in België) terecht “moeilijk te benaderen klanten”.

Voor de mensen die deze blog al langer volgen – we hebben geen slangen meer in de tuin maar wel 10 nieuwe vissen in de pond en vooral heel veel zon !!!

het nieuwe schooljaar 2011

Een zonnige dag met 26° bracht onze meisjes terug naar de schoolbanken voor een nieuw schooljaar.

Voor wie het nog niet gezien had : verandering van decor in de uniformen.

Gauke zit in Grade 4 bij Mrs. Vagt (4° leerjaar). Toen we haar vroegen hoe haar eerste schooldag geweest was en wat ze gedaan had, was haar antwoord : “glue, stick and colour”.

Ynthe die zit nu in Grade 8 (2° middelbaar). Hier is dit het eerste jaar van de high school. De lagere school duurt dus een jaartje langer dan in België en het hoger onderwijs een jaar korter.
Voor haar een bijzondere uitdaging om het schoolleven te combineren met haar 23 uren turnen in de week. Ze ziet het zelf allemaal goed zitten.

Amber die start dit jaar in grade 10 en was blij om haar vrienden en vriendinnen terug te zien.