Hallo,
Het was even wennen toen de eerste kerstversieringen zich aankondigden in de winkels. Blijkbaar is kerst toch iets wat met koude geassocieerd wordt. We hebben echter alle ingrediënten om er een warme kerst van te maken ... een kerstboom, versieringen, een kerststal en aangenaam gezelschap.
Gauke stelde haar kerststal trots voor aan het buurmeisje : "these are the three kings" "this is God" (Jozef) "this is a lady" (Maria) "and this is another guy" (de herder met zijn schaap). Dat was dus de Vlaamse kerststal in het Engels.
Voor de zwarte bevolking is kerst en nieuwjaar een absoluut hoogtepunt. Heel wat meiden en gardeners gaan naar hun thuisland op vakantie.
Er worden heel veel cadeaus gekocht en het lijkt erop dat ook bij de blanke Zuid-Afrikanen geschenken een belangrijke plaats innemen.
Hans kreeg op zijn laatste werkdag twee keer de vraag om zijn autosleutels af te geven met de mededeling geen verdere vragen te stellen.... een vreemde en eigenaardige gewoonte .... collega's en zijn werkgever leggen dan een cadeau in de auto ......
Er kwam ook iemand langs met cadeaus en twee goudvissen ....die de voorlopige toepasselijke namen kregen : "Albert en Paola" onze eerste huisdieren.....
Het zomert voorlopig verder ..... 32° .... terwijl onze mailbox foto's toegezonden krijgt van de sneeuwpret in België.
We wensen iedereen a merry Christmas and a happy new Year.
dinsdag 22 december 2009
zaterdag 12 december 2009
onze eerste zomer
Dag lieve Belgen,
We hebben intussen de korte winter (van half juni tot eind juli) achter de rug.
Tussendoor hebben we kennisgemaakt met twee lieve Belgen Jan en Katrien.
Het is wat vreemd om hier nederlands te praten maar het lukt ons nog altijd...
In de lente (oktober) genoten we van de Jacaranda-bomen die buitengewoon prachtig zijn.
En dan zijn we nu aangekomen in de zomer .....
Sinds 5 december is de grote vakantie begonnen voor de kinderen en een week later ook de grote uittocht. De blanken vertrekken naar de kust of overseas terwijl de zwarte bevolking naar "home" gaat.
Zomer wil ook zeggen regenseizoen ... heerlijk voor onze planten en bomen....
en af en toe een welgekomen verfrissing. Het is nu iedere dag zo'n 28°-30°.
Tegen de late namiddag kan je een flink onweder verwachten dat meestal niet lang duurt waarna de zon metteen weer tevoorschijn komt.
Onze rozen staan nu klaar om voor de 3° keer te bloeien sinds we hier wonen
(1 juni) We zijn er nog niet achter gekomen wanneer het precies advocado-tijd is want we eten al het ganse jaar advocado's. Als ze niet vanzelf uit onze boom vallen dan catchen we ze zelf. Overigens een heel leuke en hilarische activiteit.
We hebben intussen de korte winter (van half juni tot eind juli) achter de rug.
Tussendoor hebben we kennisgemaakt met twee lieve Belgen Jan en Katrien.
Het is wat vreemd om hier nederlands te praten maar het lukt ons nog altijd...
In de lente (oktober) genoten we van de Jacaranda-bomen die buitengewoon prachtig zijn.
En dan zijn we nu aangekomen in de zomer .....
Sinds 5 december is de grote vakantie begonnen voor de kinderen en een week later ook de grote uittocht. De blanken vertrekken naar de kust of overseas terwijl de zwarte bevolking naar "home" gaat.
Zomer wil ook zeggen regenseizoen ... heerlijk voor onze planten en bomen....
en af en toe een welgekomen verfrissing. Het is nu iedere dag zo'n 28°-30°.
Tegen de late namiddag kan je een flink onweder verwachten dat meestal niet lang duurt waarna de zon metteen weer tevoorschijn komt.
Onze rozen staan nu klaar om voor de 3° keer te bloeien sinds we hier wonen
(1 juni) We zijn er nog niet achter gekomen wanneer het precies advocado-tijd is want we eten al het ganse jaar advocado's. Als ze niet vanzelf uit onze boom vallen dan catchen we ze zelf. Overigens een heel leuke en hilarische activiteit.
zondag 26 juli 2009
Een half jaar Zuid-Afrika
Hallo iedereen,
De tijd gaat ongelooflijk snel en intussen zijn we alweer een keertje verhuist.
We hebben onze huurwoning ingeruild voor een eigen stek in dezelfde area.
We zijn wat hoger in de hills van Northcliff geklommen en aangekomen in een kleine straat met amper 12 huizen.
Weerom hebben we schitterende buren en kregen we van Milda (buurvrouw) een warm onthaal met broodjes, salade, bloemen,.... aan hartelijkheid nog steeds geen gebrek. Voorlopig is het voor iedereen hier even genoeg wat betreft in en uitpakken ... want drie keer verhuizen op 5 maanden tijd is niet niks. Op de verhuisdag hadden we geluk dat het niet zo warm was (slechts 20°).
Er start opnieuw een installatietocht ....
De winter is momenteel volop aan de gang terwijl in België de zomer van de partij is met naar we horen afwisselend zon en regen.
Het is voor ons een vreemd seizoen omdat het s'morgens fris kan zijn maar al heel snel in de morgen de zon tevoorschijn komt. Tegen de middag eten we buiten en naar de avond toe koelt het af. De huizen zijn totaal niet voorzien op koud weer want er is nergens dubbel glas of centrale verwarming te bespeuren.
Dus in huis zelf is het koud en missen we de luxe van centrale verwarming wel.
Bijgevolg gaat het haardvuur aan s'avonds en hebben we ook een "heater" aangeschaft om s'ochtends de kilte te breken.
De schoolvakanties wisselen elkaar af zodat er bijna altijd iemand thuis is.
Terwijl Amber in juli 3 weken vakantie had kijken Gauke en Ynthe uit naar een ganse maand vakantie in augustus.
We blijven pogingen doen om Amber volgend schooljaar dichter bij huis te laten naar school gaan. Helaas is dit een echte opgave. Onlangs is Tinneke met een gans dossier ter hand om 7u s'ochtends naar de Northcliff High school gegaan.
Daar aangekomen stonden er reeds een honderdtal wachtenden voor haar.
De kinderen stellen het allen zeer goed op school en spreken aardig engels en afrikaans.
We kregen ook ons eerste Belgische bezoek wat een spannende gebeurtenis was.
Ze brachten niet alleen lekkere Leonidas pralines(waarvoor nog eens dank) mee maar ook een valies vol spullen die niet meer meekonden bij de afreis. Nog pakjes van de meters en lekkers dat hier niet te verkrijgen is.
We genoten van de dag samen-zijn en het uitwisselen van alle ervaringen.
De dagen zijn intussen al iets langer aan het worden en we kijken uit naar wat komen zal..... voor een frisse duik in het zwembad is het toch nog net iets te vroeg.
De tijd gaat ongelooflijk snel en intussen zijn we alweer een keertje verhuist.
We hebben onze huurwoning ingeruild voor een eigen stek in dezelfde area.
We zijn wat hoger in de hills van Northcliff geklommen en aangekomen in een kleine straat met amper 12 huizen.
Weerom hebben we schitterende buren en kregen we van Milda (buurvrouw) een warm onthaal met broodjes, salade, bloemen,.... aan hartelijkheid nog steeds geen gebrek. Voorlopig is het voor iedereen hier even genoeg wat betreft in en uitpakken ... want drie keer verhuizen op 5 maanden tijd is niet niks. Op de verhuisdag hadden we geluk dat het niet zo warm was (slechts 20°).
Er start opnieuw een installatietocht ....
De winter is momenteel volop aan de gang terwijl in België de zomer van de partij is met naar we horen afwisselend zon en regen.
Het is voor ons een vreemd seizoen omdat het s'morgens fris kan zijn maar al heel snel in de morgen de zon tevoorschijn komt. Tegen de middag eten we buiten en naar de avond toe koelt het af. De huizen zijn totaal niet voorzien op koud weer want er is nergens dubbel glas of centrale verwarming te bespeuren.
Dus in huis zelf is het koud en missen we de luxe van centrale verwarming wel.
Bijgevolg gaat het haardvuur aan s'avonds en hebben we ook een "heater" aangeschaft om s'ochtends de kilte te breken.
De schoolvakanties wisselen elkaar af zodat er bijna altijd iemand thuis is.
Terwijl Amber in juli 3 weken vakantie had kijken Gauke en Ynthe uit naar een ganse maand vakantie in augustus.
We blijven pogingen doen om Amber volgend schooljaar dichter bij huis te laten naar school gaan. Helaas is dit een echte opgave. Onlangs is Tinneke met een gans dossier ter hand om 7u s'ochtends naar de Northcliff High school gegaan.
Daar aangekomen stonden er reeds een honderdtal wachtenden voor haar.
De kinderen stellen het allen zeer goed op school en spreken aardig engels en afrikaans.
We kregen ook ons eerste Belgische bezoek wat een spannende gebeurtenis was.
Ze brachten niet alleen lekkere Leonidas pralines(waarvoor nog eens dank) mee maar ook een valies vol spullen die niet meer meekonden bij de afreis. Nog pakjes van de meters en lekkers dat hier niet te verkrijgen is.
We genoten van de dag samen-zijn en het uitwisselen van alle ervaringen.
De dagen zijn intussen al iets langer aan het worden en we kijken uit naar wat komen zal..... voor een frisse duik in het zwembad is het toch nog net iets te vroeg.
woensdag 13 mei 2009
Welkom op onze weblog ....
Hallo iedereen,
We zijn samen met onze 3 kinderen goed en wel aangekomen in het mooie Zuid-Afrika.
Vanuit de koude winter nieuwjaardag belanden we met onze 12 valiezen in de warme zon. Al en Marisha wachten ons op aan de luchthaven.
Onze eerste halte was Randburg waar we een weekje verbleven in het huis van Louis en Deidre en al even konden kennismaken met het dagelijkse Afrikaanse leven. Vooral het straatbeeld met alles wat hierbij hoort was verrassend.
We gingen op 5 januari 2009 kennismaken met de gymclub waar Ynthe direct van start kon gaan zowel met het turnen alsook met de engelse en afrikaanse taal.
Ze had metteen de smaak te pakken terwijl wij haar met een bang hartje achterlieten.
We leerden links rijden wat toch een vreemde ervaring was. Vooral rechts afslaan en toch links blijven rijden is even oefenen. Het verkeer heeft ook zo zijn eigenheden welke we aldoende leerden kennen.
Wanneer de verkeerslichten niet werken gaat ieder om beurt over - een ongelooflijk systeem wat altijd en overal werkt.
Na een weekje rust verhuisden we op 9 januari 2009 naar Northcliff.
Het was een dubbel gebeuren. Er arriveerden 2 containers op hetzelfde ogenblik wat slechts heel uitzonderlijk gebeurd. De éne container werd ingeladen met spullen van de eigenaars van onze huurwoning en vertrok richting Australië. De andere container werd uitgeladen. Het was een spannende gebeurtenis om na 2 maanden onze inboedel terug te zien. De kinderen genoten ervan om hun kamer in te richten en alle "nieuwe" spullen een plaatsje te geven.
In tegenstelling tot in België waar alles ingepakt werd door 3 mensen krijgen de zuid-afrikaanse relocatie-verhuizers 7 mannen ter beschikking en dit maal 2.
Het avontuur en de zoektocht kon beginnen.
Het meest opvallende voor ons was de vriendelijkheid van iedereen en het feit dat zowat alles anders is in vergelijking met België. Het shoppingcenter om boodschappen te gaan doen is op z'n minst ruim te noemen. Gauke zei : "we gaan toch niet weer wandelen". Van de éne naar de andere shop is inderdaad soms een eindje stappen.
De volgende grote gebeurtenis was : naar school gaan ....
Een dag voor de aanvang van het nieuwe schooljaar (14 jan) gingen we kennismaken en werden de uniformen gepast.
Even wennen ... voor de éne al wat meer dan de andere.
Niemand had ons ingelicht dat bij het uniform ook passende schoenen horen.
Gauke en Ynthe verschenen dus op hun eerste schooldag met hun eigen Belgische shoes. Na schooltijd op zoek naar : black shoes. Soms kan het leven heel eenvoudig zijn als de keuze zo beperkt is.
De eerste schooldag werd voor ieder van ons een speciale dag.
Wij werden overrompeld door de vriendelijke ouders die spontaan langskwamen om kennis te maken. Het leek of de kinderen elkaar na jaren terugzagen. Inmiddels weten we dat hier heel wat geknuffeld wordt op school. Naast Ynthe zat een meisje dat steeds "hello" zei tegen haar. "maar mama, ze zat wel al meer dan een uur naast mij en ze bleef maar hello zeggen".
Gauke stelde het de eerste week iets minder goed. Ze zag het allemaal wel zitten maar begreep niets en kon ook niets zeggen in het engels.
Toen we haar na 2 weken ophaalden was het ijs helemaal gebroken en begroette ze ons met : "hello mother".
Voor Amber was het contact tussen de leerlingen en de leerkrachten echt wennen. Hartelijke begroetingen konden er nog door maar knuffels van een leerkracht zag ze niet zitten.
Na schooltijd volgde een echte zoektocht. Inmiddels weten we wat cockies, robbers, ..... zijn.
We werden helemaal ondergedompeld in alle nieuwe gewoonten en gebruiken.
We dachten ons rustig te installeren en na verloop van tijd even rondom ons te kijken. De buren dachten hier duidelijk anders over. Chris en Marie nodigden ons het eerste weekend reeds uit voor een echte afrikaanse braai. Hieraan konden we niet weerstaan. Ook de andere buren Diane en Peter zijn fantastisch.
Op school werden we ook welkom geheten "in de familie". Bij Gauke en Ynthe wordt een party bij één van de ouders thuis georganiseerd. Allemaal andere hapjes, fijn gezelschap, .... terwijl onze buurjongen Tian thuis op de kinderen babysit.
We zijn samen met onze 3 kinderen goed en wel aangekomen in het mooie Zuid-Afrika.
Vanuit de koude winter nieuwjaardag belanden we met onze 12 valiezen in de warme zon. Al en Marisha wachten ons op aan de luchthaven.
Onze eerste halte was Randburg waar we een weekje verbleven in het huis van Louis en Deidre en al even konden kennismaken met het dagelijkse Afrikaanse leven. Vooral het straatbeeld met alles wat hierbij hoort was verrassend.
We gingen op 5 januari 2009 kennismaken met de gymclub waar Ynthe direct van start kon gaan zowel met het turnen alsook met de engelse en afrikaanse taal.
Ze had metteen de smaak te pakken terwijl wij haar met een bang hartje achterlieten.
We leerden links rijden wat toch een vreemde ervaring was. Vooral rechts afslaan en toch links blijven rijden is even oefenen. Het verkeer heeft ook zo zijn eigenheden welke we aldoende leerden kennen.
Wanneer de verkeerslichten niet werken gaat ieder om beurt over - een ongelooflijk systeem wat altijd en overal werkt.
Na een weekje rust verhuisden we op 9 januari 2009 naar Northcliff.
Het was een dubbel gebeuren. Er arriveerden 2 containers op hetzelfde ogenblik wat slechts heel uitzonderlijk gebeurd. De éne container werd ingeladen met spullen van de eigenaars van onze huurwoning en vertrok richting Australië. De andere container werd uitgeladen. Het was een spannende gebeurtenis om na 2 maanden onze inboedel terug te zien. De kinderen genoten ervan om hun kamer in te richten en alle "nieuwe" spullen een plaatsje te geven.
In tegenstelling tot in België waar alles ingepakt werd door 3 mensen krijgen de zuid-afrikaanse relocatie-verhuizers 7 mannen ter beschikking en dit maal 2.
Het avontuur en de zoektocht kon beginnen.
Het meest opvallende voor ons was de vriendelijkheid van iedereen en het feit dat zowat alles anders is in vergelijking met België. Het shoppingcenter om boodschappen te gaan doen is op z'n minst ruim te noemen. Gauke zei : "we gaan toch niet weer wandelen". Van de éne naar de andere shop is inderdaad soms een eindje stappen.
De volgende grote gebeurtenis was : naar school gaan ....
Een dag voor de aanvang van het nieuwe schooljaar (14 jan) gingen we kennismaken en werden de uniformen gepast.
Even wennen ... voor de éne al wat meer dan de andere.
Niemand had ons ingelicht dat bij het uniform ook passende schoenen horen.
Gauke en Ynthe verschenen dus op hun eerste schooldag met hun eigen Belgische shoes. Na schooltijd op zoek naar : black shoes. Soms kan het leven heel eenvoudig zijn als de keuze zo beperkt is.
De eerste schooldag werd voor ieder van ons een speciale dag.
Wij werden overrompeld door de vriendelijke ouders die spontaan langskwamen om kennis te maken. Het leek of de kinderen elkaar na jaren terugzagen. Inmiddels weten we dat hier heel wat geknuffeld wordt op school. Naast Ynthe zat een meisje dat steeds "hello" zei tegen haar. "maar mama, ze zat wel al meer dan een uur naast mij en ze bleef maar hello zeggen".
Gauke stelde het de eerste week iets minder goed. Ze zag het allemaal wel zitten maar begreep niets en kon ook niets zeggen in het engels.
Toen we haar na 2 weken ophaalden was het ijs helemaal gebroken en begroette ze ons met : "hello mother".
Voor Amber was het contact tussen de leerlingen en de leerkrachten echt wennen. Hartelijke begroetingen konden er nog door maar knuffels van een leerkracht zag ze niet zitten.
Na schooltijd volgde een echte zoektocht. Inmiddels weten we wat cockies, robbers, ..... zijn.
We werden helemaal ondergedompeld in alle nieuwe gewoonten en gebruiken.
We dachten ons rustig te installeren en na verloop van tijd even rondom ons te kijken. De buren dachten hier duidelijk anders over. Chris en Marie nodigden ons het eerste weekend reeds uit voor een echte afrikaanse braai. Hieraan konden we niet weerstaan. Ook de andere buren Diane en Peter zijn fantastisch.
Op school werden we ook welkom geheten "in de familie". Bij Gauke en Ynthe wordt een party bij één van de ouders thuis georganiseerd. Allemaal andere hapjes, fijn gezelschap, .... terwijl onze buurjongen Tian thuis op de kinderen babysit.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
