Bafana Bafana (2)

Ontgoocheling voor de voetbalfans die zo moedig waren het verkeer te trotseren om een glimp op te vangen van de aankomst van het eerste team. Er is een speciale tunnel gebouwd waar alle teams aankomen en op donderdag werd het Braziliaanse team verwelkomd. Op zaterdag zal het team van Denemarken aankomen en zondag zetten de Argentijnen hun eerste passen op Afrikaanse bodem.

Voor de openingceremonie had Nelson Mandela een bekende operazanger gevraagd. Deze man is deze week in het ziekenhuis overleden ten gevolge van meningitis. Het organisatiecomité heeft nog geen duidelijkheid of hij al dan niet zal vervangen worden.

De jacht op de tickets is geopend !!!! Vandaag, vrijdag 28/5 in de ochtend heeft de Fifa opnieuw een groot aantal tickets op de markt gebracht. In Sandton had de eerste supporter reeds post gevat op woensdag om 6u s’ochtends. De rij wachtenden was intussen aangegroeid tot een 600-tal mensen. Mensen bleven ter plaatse in de rij overnachten. Er was op de radio te horen dat de sfeer er goed in zat en aan ambiance was er geen gebrek. Deze morgen bij het boodschappen doen in het plaatselijke shoppingcenter Cresta stond er aan de FNB-bank ook een immense rij mensen geduldig te wachten in de hoop nog een ticket te kunnen bemachtigen.

Op de school van Gauke en Ynthe werden de vlaggen opgehangen en een kalender om af te tellen.

Bafana Bafana (1)

Als niet voetbalkenner zal ik toch een poging doen om de Belgische supporters van voetbal te bevoorraden met inside informatie rechtstreeks vanuit Johannesburg.

Voor wie het niet weet Bafana Bafana is de naam van de Zuid-Afrikaanse voetbalploeg.

Deze ochtend werd er in Tambo International Airport druk geoefend om het eerste voetbalteam dat vanavond 18u zal aankomen te verwelkomen. De Australische voetballers mogen zich dus aan een meer dan hartelijk onthaal verwachten.

De eerste match op 11 juni zal van start gaan in Soccer city te Johannesburg. Men doet een oproep om 2u voor het begin van de match reeds aanwezig te zijn in het stadion.

Afgelopen weekend werd één van de stadion in gebruik genomen als test. Het stadion heeft met glans de proef doorstaan op uitzondering van één probleem.....ik durf het bijna niet te schrijven......
Er was geen toiletpapier !!!!!
Intussen is dat probleem ook alweer van de baan.

Voor wie nog een lastminute wil boeken is dit hét moment want er zijn nog heel wat plaatsen vrij in de hotels.

De scholen sluiten allen hun deuren op 9 juni om het verkeer te ontlasten. Onze kinderen genieten dan ongeveer 6 weken vakantie.

Nog .... dagen te gaan

Iedere dag krijgen we te horen op de radio hoeveel dagen we nog te gaan hebben tot het grote moment. Op de wegen zijn er speciale borden aangebracht die de weg wijzen naar de stadions. Aan ieder kruispunt zijn er vlaggen te koop die je aan de auto kan bevestigen. Stillaan ziet het verkeer er alsmaar kleuriger uit.

In het nieuws deze week kwam de mededeling dat de mogelijkheid bestond dat aan de inwoners (wij dus) gevraagd zou worden om de televisie en de lichten te doven tijdens het WK. Op deze manier zou er genoeg energie zijn om de voetbalstadia te kunnen verlichten en de hotels te bevoorraden. Het lijkt wel een 1 april grap maar helaas het is realiteit. Wijzelf zijn ons al aan het voorbereiden op de komende prikacties en kochten een kampingvuurtje. Nu nog een gasfles halen, laten vullen en laat de voetballers maar komen......

Het vullen van de gasfles voor onze heater (bijverwarming) heeft mij 45min gekost. Op het einde van het verhaal bleek de man die de zaak uiteindelijk voor mij zou “regelen” nederlands te spreken. Eigenlijk viel het nog wel mee want ik had een uur voorzien. Hoe gaat het dan in zijn werk vragen jullie je misschien af ? ja, op z’n Afrikaans.

Er is overal veel personeel en tegen dat iedereen begrepen heeft wat er gevraagd wordt en die fles uit het magazijn moet komen, dan zijn we effe bezig. Een mens heeft geen idee hoeveel handelingen er nodig zijn om dit gedaan te krijgen. Ik heb mij dan ook tevreden gesteld met een 9kg ipv een 11kg fles en het idee dat het de volgende keer misschien wel lukt om de juiste fles te pakken te krijgen. Er zijn ook overal voordelen aan want tijdens het wachten leerde een oudere man mij mijn 2 eerste engelse “vuile” moppen. Hij verzekerde mij dat als je in een bejaardenhuis bent je moet beschikken over de nodige humor en hij wou alvast wat oefenen met mij.
Verder roept president Zuma de bevolking in het nieuws en op alle radiostations op om tegen alle toeristen vriendelijk te zijn. Een busje met braziliaanse vlagjes werd dan ook hartelijk begroet met de mededeling : “welcome to South Africa” waarop de inzittenden het raampje van de auto naar beneden lieten en zeiden : “we come from Soweto”.

Intussen moet je bijna blind zijn om niets te merken van het voetbalgebeuren. Overal in de winkels zijn de etalages kleurrijk versierd met voetbalaccessoires. Onze buren hebben de smaak ook te pakken ....

Autopech

Zaterdagochtend....
Amber wil graag gaan kijken hoe haar ex-klasgenoten sporten. Dus breng ik haar naar Parkview. Onderweg naar huis beslis ik langs te gaan naar de Organic market in Parktown North. We zoeken een chili sauce maar de verkopers blijken niet aanwezig te zijn.
Gauke en ik besluiten dan maar terug huiswaarts te gaan doch onze auto heeft andere plannen... namelijk .... hij weigert te starten.
Daar staan we dan.... met het beetje reserve batterij aan GSM bel ik Hans op om te laten weten waar ik ben.
Intussen open ik de moterkap en dat is blijkbaar het signaal voor de omgeving. De parkeerwachter komt langs. Gauke moet plots dringend naar toilet. Perfecte timing. Geen probleem de parkeerwachter neemt haar mee. Iemand van een naburig restaurant komt kijken of hij mij kan helpen. Een toevallige voorbijganger stopt en stapt uit zijn auto. Geen traditionele begroeting. Hij haalt zijn startkabels uit zijn wagen en weet mijn batterij onder de bestuurszetel te vinden. Voor ik het goed en wel besef start de auto alweer. Het geheel overweldigd mij nogal.
Ik besluit om toch op Hans te wachten en Daniel de parkeerwachter voelt zich intussen geroepen om mij verder in bescherming te nemen. Hij vertelt......
Dat Zuid-Afrika zo zijn problemen heeft maar het maakt niet uit welke nationaliteit je hebt...we helpen elkaar. Dat heb ik ook gemerkt.
Hij voelde zich wat ongemakkelijk bij het feit dat hij op Gauke aan het wachten was aan het toilet. Hij, als zwarte met een klein blank meisje. Hij voelde zich bekeken en realiseerde zich plots wat hij gedaan had. Zijn reactie geeft iets weer over hoe mensen het verschil tussen blank en zwart nog steeds ervaren en het een actueel thema is.
Vervolgens legt hij mij uit dat hij geen betaalde job heeft (lees ook : hij wil een fooi krijgen). Toegegeven wij dachten dat de parkeerwachters bij restaurants en winkelcentra betaald werden vanuit het winkelcomplex. Ze hebben zo hun eigen creatieve manier om jobs te creëeren. Zo heeft iedereen zijn eigen territorium. Wat een verklaring is voor het feit dat je steeds dezelfde personen terugziet.

South-Africa is not for sissies

Deze uitdrukking zal niet terug te vinden zijn in een woordenboek of een toeristische gids. Nochthans is het een vaak gehoorde uitspraak.

Zuid-Afrika heeft zo zijn eigen eigenaardigheden. Naast het warme klimaat en de ongelooflijke vriendelijkheid van de mensen is het leven er niet altijd even eenvoudig. Je dient toch over wat doorzettingsvermogen te beschikken om je weg te vinden in deze “andere” cultuur.

Alles vergt tijd (veel tijd) en (bergen) geduld. Er kan veel geregeld worden maar het verloopt allemaal met de nodige hindernissen. Vooral werken of herstellingen die je wil uitvoeren aan huis en/of tuin (op een defecte telefoon om maar iets te noemen) is een uitdaging. Het vinden van goede vaklui op zich is al een beproeving. Vervolgens maak je een afspraak waarvan je nooit zeker bent of men wel zal komen. Als men begrepen heeft wat er dient herstelt te worden dan wordt er een prijs gemaakt. En dan begint het ganse spel van onderhandelen. Prijzen in winkelcentra voor voeding of kleding liggen vast maar verder is alles vatbaar voor discussie. Het is een boeiend schouwspel om het onderhandelen te aanzien. Intussen kon ik het ook al een paar keer oefenen, best leuk hoor. Op het einde van de onderhandeling wordt er even gegromd en daarmee is dan de nieuwe en definitieve prijs bepaald. De sleutel tot succes is hier ook weerom tijd en geduld.

Daarna dient de job nog te beginnen .... je hebt soms meerdere afspraken nodig om hen van start te laten gaan en ook nadien moet je ervoor zorgen dat ze je niet “vergeten”. Onze Ali (poolguy) heeft ook zo zijn eigen manier van werken. Hij belt mij op en zegt dan “I’m on my way to you” Wanneer hij dan denkt aan te komen ????? heel moeilijke vraag. Er start dan een heen en weer gepraat in de auto en uiteindelijk kreeg ik te horen : I don’t know. Intussen weet ik dat “I’m on my way to you” wil zeggen binnen de 5 à 30 min ben ik daar. Ik weet ook nooit wanneer hij mij gaat bellen. De éne keer is het s’morgens maar het kan ook in de namiddag zijn.

Soms moet hij dan het werk stoppen en de volgende dag terugkomen omdat ik tussendoor de kinderen moet ophalen en hij eerder weg wil, maar hij maakt daar geen punt van. Hij heeft het mooi voor elkaar want hij doet zijn job in bijberoep tijdens zijn werkuren en zoals hij zelf zegt “I make you a nice price”.

Onlangs moest hij in zeven haasten weg want zijn werkgever had hem al 3 maal opgebeld. Samen met zijn vriend snelt hij dan weg met een vluchtig ”see you tomorrow”. Het was een grappige vertoning. Het vergt een ganse aanpassing aan deze cultuur vooraleer je er kan naar kijken en de humor ervan inzien. Hans vroeg mij dan iedere avond hoever we stonden met de herstelling van het zwembad. Het komt in orde, stap voor stap, maar wanneer ????

Als Ali mij nodig heeft dan roept hij iets wat ik niet begreep tot ik hem hierover aansprak. Hij noemt mij “moomoe”.

Aanvankelijk hadden we wat argwaan en vroegen ons af of het wel allemaal in orde zou komen. Ali bleef mij maar verzekeren dat hij het ging oplossen en toegegeven.....hij bleef trouw iedere dag komen. Het is een vakman en hij is trots op zijn werk. Nu hopen dat we effectief geen waterlekken meer hebben.

Back to normal

Wij hervatten terug onze dagdagelijkse gang van zaken ......

Vorig weekend 4 lange dagen van koude ... 15° is echt horrible weer.... Gelukkig kwam de zon snel terug.

Afgelopen week was overdonderend ...
Amber was jarig 15 lentes jong..... de electriciteit ging out voor een 3 à 4-tal uurtjes ....

Wanneer moet ik je ophalen van school Amber ? geen idee mama, ik bel je nog.... Of course, darling....

Amber haar winteruniform deed de intrede dus dwz mama snelt zich naar de winkel om blue thigts te vinden – aan de swopshop was ik om 7.30u op vrijdagochtend om een jersey en 2 shirts met long sleeves te zoeken.
Volgende week start het winteruniform bij Gauke en Ynthe.

Op vrijdag kwam onze meid Rose aan met een soccer t-shirt. Ook in de apotheek was iedereen gekleed in een worldcup t-shirt. Bij Hans op het werk denken ze er ook aan om vrijdag om te dopen tot soccer-day voor de periode van het WK. Op straat rijden er al enkele auto’s rond met vlagjes van Zuid-Afrika.

Op zaterdagochtend had Gauke test ballet. Ook daar kreeg ik een lijstje met alle benodigheden. Ik besloot enkel pink thigts te gaan zoeken in de balletshop en de rest .... watch and see....
Deze ochtend keek ik dus de kat uit de boom en weet voortaan wat ik volgende keer nodig heb. Voor Gauke is deelnemen zoveel belangrijker dan het resultaat dus ... de ganse vertoning van het haar en de kledij op de juiste manier voor elkaar krijgen was voor haar al de helft van het verhaal. Ze was zo opgewonden dat ze telkens iets te vroeg begon aan de opdracht naar eigen zeggen. Als ouders waren we immers not allowed to watch. Ze kregen na afloop allen een medaille en daar was het Gauke om te doen....haar geluk kon niet meer op....

Bezoekers aan het woord

Zuid-Afrika bekeken door een Belgische bril – Joke en Ignace aan het woord.

Toen we nog in België waren hadden we geen idee dat het landschap in Zuid-Afrika zo verscheiden is. Er zijn ook heel wat bergen. Apartheid is iets wat voor de westerlingen tot de geschiedenis behoort maar de spanning tussen blank en zwart is toch nog voelbaar als je in het land zelf aanwezig bent. Het Apartheidsmuseum illustreert dit op een bijzondere wijze.

Het straatbeeld maakte een bijzondere indruk op ons. Op ieder kruispunt staan mensen te bedelen terwijl we aanvankelijk dachten dat ze ons ieder moment zouden overvallen. De vele reportages waarin vooral Johannesburg gepresenteerd wordt als een bijzonder gevaarlijke stad zorgen ervoor dat je een foutieve beeldvorming hebt. Er is overal wel iets te zien op straat maw aan straatanimo geen gebrek. Op de autosnelwegen staan bordjes “opgepast voetgangers” of “opgepast koeien” en jawel,.... regelmatig zijn er fietsers op de autosnelweg te bespeuren of komt er een koe of een geit voorbij. Naar de kapper gaan langs de kant van de weg is ook geen probleem. Je dient evenwel wat aan te schuiven want deze business draait op volle toeren vooral de mannen laten hun baard scheren of hun hoofd kaalscheren. De verkeersregels zijn logisch en mensen zijn hoffelijk tov elkaar in het verkeer. Het ritsen is volledig ingeburgerd en wordt ook effectief toegepast.

Uit eten gaan is goedkoop en overal lekker. Het fruit is zoeter van smaak. Er is overal veel personeel aanwezig en ze zijn steeds bereid om je een uitstekende service te geven. Dit vonden we niet altijd prettig. Het liefst tanken we zelf, brengen ons winkelwagentje zelf naar de auto,...we ervaarden dit als vervelend.
Zowel in hotels, winkels als in restaurants is men kindvriendelijk. De kinderen worden aangesproken en zijn welkom.
Wat we zeker meenemen naar België als gewoonte..... in witte wijn doen we voortaan een ijsblokje .... het drinken van koud gekoeld water ......