Tot enkele maanden geleden verbleef hij nog steeds in zijn eigen woning te Lede. Het is een kunst om de leeftijd van 100 jaar te bereiken maar om dan nog in je eigen huis te blijven wonen is even more amazing.
Volgens hem is het geheim : uien. En ik denk dat zijn dagelijks jeneverke ook wel zal geholpen hebben.
Toen we hem vertelden dat we België zouden verlaten en elders in de wereld gingen wonen reageerde hij als volgt : “dat komt dan goed uit want als ik 105 jaar word dan geef ik opnieuw een feest en dan past dat net dat je kan komen”.
Met zijn verjaardag vorig jaar in sept zijn we hem gaan bezoeken en hij heeft uitgebreid vertelt over de oorlog.
Ieder van ons zal zo zijn eigen herinneringen aan hem hebben.
Zo herinner ik mij toen hij 100 jaar werd dat de gemeente Lede dit wou vieren en hem voorstelde om langs te komen. Hij zag dat niet zitten en stelde voor dat hij zelf wel zou langskomen op het gemeentehuis en zo geschiedde. Hij wou ook niet geholpen worden op trappen en in de kerk genoot hij intens van de belangstelling. Enkele maanden later met nieuwjaar vertelde hij wel dat hij spijt had niet gezongen te hebben in de viering. Dus deed hij dat toen ter plekke voor wat hij eigenlijk had willen zingen. Hij had steeds zijn eigen idee over het weer, de groententuin, de politiek, de dingen des levens en hij wist wat hij wou......
We hebben al heel wat geoefend in het afscheid nemen maar sinds we hier wonen is dit het eerste definitieve afscheid. We moeten zoeken hoe we hieraan vorm geven en ermee omgaan.
Peter Frans, wij nemen hier vanuit de andere kant van de wereld op onze manier ook afscheid van jou. Als ik in België ben, kan ik niet meer langskomen maar je bent er nog steeds een beetje......
Liefs,
Je metekind Tinneke
Afscheid nemen is toch moeilijk, hé, hoe oud die persoon ook is...
BeantwoordenVerwijderen