grote vakantie

De grote vakantie in Zuid-Afrika is begonnen en de zon is volop van de partij. Het regenseizoen stelt dit jaar niet zoveel voor. We zijn al blij als we 1 keer per week een flinke regenbui krijgen.

Amber is volop bezig met haar “community service hours”. Om toegang te krijgen tot de universiteit dien je een aantal uren (300u) gratis te werken voor de gemeenschap.

Tijdens het schooljaar heeft ze gewerkt in Marang House : een tehuis voor kinderen met een zeer ernstige diabetische problematiek en vaak in afwachting tot een transplantatie. De kinderen wonen samen met zuster Selomi in een huis gelegen in Northcliff waar wij ook wonen. Ze gaan slechts 1x per jaar naar huis toe. Amber doet huiswerkbegeleiding, speelt spelletjes, gaat met hen naar de film, maakt kerstkaartjes enz.....
Momenteel zijn er 5 kinderen die terug huiswaarts keren maar gezien de lange wachtlijst worden de bedjes de volgende dag opnieuw gevuld met nieuwe kinderen. Deze kinderen gaan naar school maar zijn vaak gedurende een aantal uren per dag afwezig omwille van de noodzaak tot dialyse in het ziekenhuis. Er is geen financiële ondersteuning vanuit de overheid – het geheel draait op basis van donaties.


Om nieuwe ervaringen op te doen gaat Amber sinds kort ook naar een ander tehuis : Princess Alice – een adoptiehome. Om de privacy van de baby’s en hun toekomstige adoptieouders te garanderen kunnen we geen foto’s op de blog zetten.
Er verblijven momenteel 22 baby’s in het huis. Hun leeftijd schommelt van enkele weken oud tot 2 jaar. Wie Amber wat beter kent weet dat ze reeds als kind aankondigde “later als ik groot ben, ga ik een baby adopteren”. We moesten voor haar dan ook een “zwarte” babypop kopen. Ze was helemaal in de wolken wanneer ze voor het eerst mocht gaan helpen. Toen ze haar eerste baby van 2 weken oud in de armen nam, voelde het aan als “thuiskomen”. Het tehuis ziet eruit als een gewoon huis. Momenteel zijn er slechts 22 baby’s omdat de afgelopen weken er een 5-tal vertrokken zijn naar hun adoptieouders.
Er is een vaste ploeg van werknemers aanwezig aangevuld met vrijwilligers. Vooral bij etenstijd is het bijzonder druk. Amber zegt dat er nauwelijks tijd is om na te denken of te praten. Er zijn vele mondjes die gevoed moeten worden : de baby’s liggen naast elkaar te wachten tot het hun beurt is voor een flesje melk. Zodra er één keeltje opengaat volgt de rest van de bende. Ze is helemaal in de wolken met haar babyervaringen waarvan ze spierpijn heeft (gedurende uren baby’s dragen), doodmoe met de geur van baby’s thuiskomt, maar vooral veel deugd van heeft.

Namibië

Enkele dagen voor Ynthe haar vertrek naar Namibië kregen we bericht dat alle rechtstreekse vluchten vanuit Johannesburg naar Walvis Bay geannuleerd werden.
Geen reden tot paniek, wel vroeg opstaan. Om 4u s’ochtends vertrok Ynthe nietsvermoedend richting luchthaven.
Ons meisie is best wel dapper : zij was de énige van haar club en bovendien zonder coach. De coach die haar ging begeleiden is afkomstig van Kaapstad en zou ze pas ontmoeten bij aankomst in Namibië.
De eerste surprise was de coördinator die niet kwam opdagen. Hans besloot om intussen toch de kinderen al in te checken. Ze hadden een groepsboeking. Helaas, men vond de tickets niet meer terug. Het boekingskantoor uit Pretoria opende pas zijn deuren om 9u !!!
Daar stonden ze dan met z’n allen zonder tickets en verantwoordelijke.
Na heel wat heisa vond de luchtvaartmaatschappij Air N. de tickets terug. Zo gaat het met dingen die je verliest, die worden soms teruggevonden.
Intussen kwam ook de coördinator aan. Hans sprak hem aan en vroeg waar zijn tickets waren en hoe het kwam dat hij zo laat was. De brave man moest het antwoord schuldig blijven. Tickets ? Geen idee ? Hans heeft dan maar een coach van een andere club gepromoveerd tot “coördinator”. Ynthe onderging alles op haar Afrikaans gemak.

In de loop van de ochtend liet de organisator ons weten dat ze allen goed aangekomen waren in Walvis Bay. Hij had voor hen iets speciaal voorzien opdat ze zich konden ontspannen en bekomen van het eerste avontuur : a walk in de desert.

Daarna volgden 4 lange dagen van wachten. Ynthe heeft geen internationale verbinding op haar gsm waardoor ze niet bereikbaar was. Na 1 dag was Hans zijn geduld op maar helaas de organisator kon ons enkel laten weten dat hij nog geen zicht had op de uitslag. Op donderdag begon de spanning zich hier op te bouwen. Haar coach Ilse in Johannesburg kon het niet meer houden. Internet bood ook geen antwoord op de vraag naar de uitslag van de competitie. Enkel Ynthe droeg het goed bewaarde geheim met zich mee. Haar vliegtuig zou pas vrijdag landen tegen 20.30u dus het werd een super lange dag. Ook de terugvlucht was vol hindernissen omwille van een dubbele boeking. Ze kregen uiteindelijk een zitplaats in eerste klas : iets waar Ynthe van genoten heeft.

Er is ook reden tot feesten want Ynthe haalde een eerste plaats op vloer, op balk en op sprong – een 4de plaats op barre en in het eindklassement eindigde ze als 1ste .
Het Zuid-Afrikaanse team kwam ook naar huis met een gouden medaille. Ze is dolenthousiast over Namibië. Had ook voor ons nog wat in petto : “mogen er 2 meisjes uit Namibië komen slapen voor enkele weken?” Uiteraard weet niemand hoe en wat en zullen die hier binnenkort plots aankomen. Typisch op z'n Afrikaans zegt men dan : “ons maak ’n plan”.

Hierbij sluiten we dan ook de gym-verhalen af en maken we binnenkort tijd voor wat nieuws over de andere zusjes buyl en de Afrikaanse zomer.
zie ook foto onderaan de blog ...