Op interview

Omwille van een groot medisch congres konden we niet samen opvliegen en vertrok Hans met de ochtendvlucht. Mijn vorig bezoek aan Kaapstad dateert van 2007 en ik was dan ook 'onaangenaam' verrast dat er nauwelijks iets veranderd was. Je komt de luchthaven buiten en één van de eerste dingen die je kan waarnemen zijn de townships. Nog steeds talrijk aanwezig. Het weer daarentegen was schitterend !!!
De eerste avond nam men ons mee naar “Den Anker” een belgisch restaurant. Grappig dat wij alles moesten vertalen.
Maar zalig om nog eens mosselen en grijze garnalen te kunnen eten.

De volgende ochtend kwam men ons ophalen (te voet) voor het grote gebeuren.
Deze foto vertelt exact hoe het er binnenin uitzag en aan toe ging.
Je komt terecht in een rij “wachtenden” en je weet nooit vooraf hoe lang de rij zal zijn. Men had ons ook gewaarschuwd dat het er luidruchtig kon aan toe gaan maar dat viel eigenlijk heel erg mee.
Het is vooraf nooit duidelijk wie die dag de dossiers zal behandelen. Een klein lokaaltje met 2 tafels, wat stoelen en een copiermachine zonder papier !!! daarmee zal het moeten gebeuren. We worden begeleid door iemand die ons dossier al langer volgt en iemand die dagelijks langskomt bij de dienst “permanente residenties.”
We hadden geen enkel idee wat ons te wachten stond. Het geluk was niet aan onze zijde want we kwamen terecht bij de niet meest gemakkelijke persoon van dienst.
Het geheel verloopt vanuit westers oogpunt allemaal heel vreemd.
Er ontstaan discussies over het feit of onze documenten nu al of niet vooraf geniet moesten zijn !!!! Kleurencopies zijn niet echt aan te bevelen want dit wordt gezien als “is this another fake one ?”
Als alle documenten geniet en doorlopen zijn krijgen we nog een kruisverhoor : of we onze namen ooit verandert hebben ? of dit ons eerste huwelijk is ? of we moslim zijn ? of we betrokken zijn bij criminele activiteiten ? enz.....

We komen buiten en hebben compleet geen idee of dit nu oke is.... de smile op het gezicht van onze begeleidster vertelt echter meer. Hij was in een goede bui want normaliter praat hij niet. Dus alle opmerkingen waren grapjes... waarom dan het kruisverhoor op het einde ??? ... just for the flow.... oké... en dan nu op naar het politiekantoor.

Voor de tweede keer ondergaan we de vingerafdrukken-affaire.
De dame in kwestie heeft het deze keer moeilijk om links en rechts van elkaar te scheiden en de 12 afdrukken te maken want ze wil haar verhaal kwijt dat ze haar wasgoed opgehangen heeft en het gestolen was.
Ik probeer intussen gewoon mijn handen te wassen....

Dan kom je weer buiten...geheel overdonderd... met de typische wind van Cape Town in je gezicht.... dat was het dan....

Hans moest dadelijk weer aan de slag en ik heb nog slechts enkele uren Kaapstad ter beschikking. Dankzij een tip ga ik op zoek naar de tourbus die je in een 2 tal uurtjes door de belangrijkste delen van Kaapstad loodst.

Röntgenfoto’s

Om onze verblijfsvergunning te verlengen moesten we met z’n allen onder de foto’s (behalve Gauke) teneinde definitief vast te stellen dat we niet in het bezit zijn van tuberculose. In België hadden Hans, Amber en ik dit al eens ondergaan maar nu was Ynthe ook van de partij.
We dachten dit klusjes snel even tussendoor op een vrijdagnamiddag te klaren. Aangekomen bleek het eerste obstakel de machine om te betalen die defect was. De radiologe van dienst besliste dat we eerst moesten betalen en dan pas begon ze er aan. Uiteindelijk moest Hans op pad naar de dichtstbijzijde geldautomaat terwijl ik intussen haar probeerde te overtuigen om alvast reeds te beginnen. We hadden deze foto’s anyway nodig. Geen denken aan. Vervolgens ontstond er een hevige discussie tussen het personeel onderling omdat de mensen van het secretariaat de logica van de radiologe ook absoluut niet konden volgen. Het ging er pittig aan toe !!!

Hans kwam eraan met het geld .... met z’n allen onder de foto’s.
Ja, ... die foto van Hans was toch niet echt ok dus nog eens opnieuw. En de foto’s van de kinderen waren ook niet echt zuiver ... nog eens opnieuw.
Alles bij elkaar zijn we toch een dikke 2 uur zoet geweest.
Op maandag mocht ik alles gaan ophalen maar wou ze mij toch even spreken.... Hans was te breed en daardoor waren de foto’s niet gelukt, alles kon er niet op en er was ook iets te zien maar wat dat konden ze niet zeggen. Enfin, de foto’s moesten opnieuw genomen worden in Flora Clinic.

Hans dus op naar Flora Clinic .... daar nemen ze hem eerst even ter zijde want volgens hen was hij echt wel ziek. Enerzijds verbouwereerd, anderzijds leek dit voor hem de reinste onzin. De dame in kwestie doet er alles aan om hem te overtuigen de zaak ernstig te nemen gezien zijn “ziek zijn”. Hans probeert haar op zijn manier ervan te overtuigen dat zolang er geen diagnose is, er niets bewezen is. Eindelijk kan hij terug onder de foto’s (3° keer goede keer). Diagnose : kerngezond.... hij komt de dame in kwestie ook nog effe tegen op de gang en kan het natuurlijk niet laten....

We dachten deze ganse story achter ons te kunnen laten... haha .... dat was buiten de Afrikaanse manier van organiseren gerekend. Ons dossier is netjes op tijd met alle foto’s ingeleverd.
Vandaag moeten wij in Cape Town op interview en blijkt nu dat de foto’s van Amber en Ynthe “vervallen zijn”. Hoe dat te rijmen valt met onze foto’s weet ik ook niet maar toch is het zo.... dus opdat de foto’s op tijd zouden geprotocoleerd kunnen worden moesten we nog even hals over kop naar Flora Clinic voor nieuwe foto’s......
De familie Buyl heeft misschien astma, een massa allergiëen en allerlei beestjes in onzen hof MAAR WE HEBBEN GEEN TUBERCULOSE dat is nu na zoveel foto’s echt wel een feit.
Ben benieuwd wat ze morgen voor ons nog in petto hebben.
Alles hangt blijkbaar af van ... de persoon wie we voor ons zullen hebben, het humeur van de dag, ... we just need good luck !!!!

afscheid van peter Frans

Op 4 april 2011 is Frans Moerenhout, dooppeter van Tinneke overleden op de leeftijd van 103 jaar.



Tot enkele maanden geleden verbleef hij nog steeds in zijn eigen woning te Lede. Het is een kunst om de leeftijd van 100 jaar te bereiken maar om dan nog in je eigen huis te blijven wonen is even more amazing.
Volgens hem is het geheim : uien. En ik denk dat zijn dagelijks jeneverke ook wel zal geholpen hebben.

Toen we hem vertelden dat we België zouden verlaten en elders in de wereld gingen wonen reageerde hij als volgt : “dat komt dan goed uit want als ik 105 jaar word dan geef ik opnieuw een feest en dan past dat net dat je kan komen”.
Met zijn verjaardag vorig jaar in sept zijn we hem gaan bezoeken en hij heeft uitgebreid vertelt over de oorlog.


Ieder van ons zal zo zijn eigen herinneringen aan hem hebben.
Zo herinner ik mij toen hij 100 jaar werd dat de gemeente Lede dit wou vieren en hem voorstelde om langs te komen. Hij zag dat niet zitten en stelde voor dat hij zelf wel zou langskomen op het gemeentehuis en zo geschiedde. Hij wou ook niet geholpen worden op trappen en in de kerk genoot hij intens van de belangstelling. Enkele maanden later met nieuwjaar vertelde hij wel dat hij spijt had niet gezongen te hebben in de viering. Dus deed hij dat toen ter plekke voor wat hij eigenlijk had willen zingen. Hij had steeds zijn eigen idee over het weer, de groententuin, de politiek, de dingen des levens en hij wist wat hij wou......

We hebben al heel wat geoefend in het afscheid nemen maar sinds we hier wonen is dit het eerste definitieve afscheid. We moeten zoeken hoe we hieraan vorm geven en ermee omgaan.

Peter Frans, wij nemen hier vanuit de andere kant van de wereld op onze manier ook afscheid van jou. Als ik in België ben, kan ik niet meer langskomen maar je bent er nog steeds een beetje......

Liefs,

Je metekind Tinneke

Een bewogen maand maart ....

Nadat ons huis terug leeg stond en de deurwaarder het signaal op groen gezet had konden we weer beschikken over onze woning.
Een ganse maand deed ik pogingen om opnieuw aansluiting te krijgen op het electriciteits en gasnet. Er waren immers budgetmeters geinstalleerd. Iemand verwoordde het exact : “dat is een wereld die wij niet kennen”.
Uren zoekwerk leerden mij hoe die dingen werken. Op een bepaald moment leek er geen einde aan te komen en namen we de beslissing dat ik als eerste zou vertrekken naar België om de zaken ter plaatse uit te klaren. Ondanks het feit dat er geen verwarming was, was ik vastbesloten om in ons huis te logeren. Absoluut geen idee meer hebbende van de Belgische temperaturen!! De avond voor mijn vertrek kreeg ik als een geschenk uit de hemel bericht dat de verwarming terug in werking gesteld was. Helemaal back to basics nietwaar.

De weergoden waren mij gunstig gezind want de zon gaf bij aankomst haar eerste zonnestralen. Ik had een bed ter beschikking op zolder en zou het daarmee wel doen. De ex-huurders hadden het bed echter uitgebroken en de matras was met de noorderzon verdwenen.
Plan B misschien stond er in een afgesloten opbergruimte nog een plooibed : neen dus. Over naar plan C : twee kleine matrasjes achter elkaar dicht bij de verwarming waren voldoende om mij te herbergen.
Af en toe iemand die langskwam en mij een lift gaf naar de bakker of mij een maaltijd aanbood ... zo kwam ik geheel afhankelijk van anderen de week door.

Hans kwam mij na zijn bezoek aan Namibië vervoegen. Hoe langer we echter in ons huis verbleven hoe meer schade we vaststelden. Bij momenten vroegen we ons af hoeveel we nog konden incasseren. Als iemand ons vroeg wat ze konden doen dan wisten we ons geen raad...... wat moet er eerst gebeuren ? Er is gewerkt van de soms heel vroege ochtend (3 à 4u) tot de avond. Dit verhaal lijkt wellicht op een reality show van Jambers met dit verschil dat wij gewoon deel van het verhaal waren. De meest onwaarschijnlijke dingen kwamen boven water.

Ons huis onderging een ware metamorfose.
Hans moest om 16u vertrekken en stond tot 15u nog op de ladder.
Het valt moeilijk te omschrijven maar het was een overlevingstocht waarbij we gewerkt hebben zo hard we konden en ieder aanbod (hulp, een babbel, eten, een uitnodiging, een lift, ....) gewoon aangenomen hebben zondermeer. Wij zijn iedereen die langskwam zo dankbaar. Zonder jullie hadden we dit nooit gerealiseerd. Het heeft ons ook geholpen om te blijven volhouden op momenten dat we het niet meer zo goed zagen zitten.
We brachten letterlijk de zon vanuit Afrika naar België en hopen dat ze nog wat zal blijven schijnen in jullie tuin en ook in je hart.
Een welgemeende dank voor iedereen die deelgenoot was van deze ervaring !!!!!!!!!!!!!!!!!!


Enkele hulptroepen ....