Gauke in actie op de Carol Service

Het filmpje is niet helemaal duidelijk maar het is ons eigenste Gauke die de solo zingt.  Ze vond dit liedje op Youtube en ging er mee naar de muzieklerares op school Mrs. Olley.  Die zoals jullie merken altijd enthousiast is en het niet alleen uitstraalt maar ook muziek is.  Gauke heeft dit lied nooit thuis gezongen en ook op school volgens de juf niet geoefend (enkel tijdens de algemene repetities).  Ze had die ochtend wel een briefje op de keukentafel achtergelaten : "mum, please bring your camera this evening".  En dan plots kregen we tot onze eigen verbazing dit te horen ..... luister zelf maar eens.

op stap in de bush

In de winter kan het fris zijn s'morgens dus Gauke was goed ingeduffeld. 

op enkele meters afstand 

er even tussenuit

Tijd voor een pauze om even te herbronnen.  We trokken een weekje richting Durban meer bepaald Kwadukuza om nog wat warmte en vitamienen op te doen alvorens de winter tegemoet te treden.

beterschap

Met Gauke gaat het iedere dag een beetje beter.  Ze is deze week 3 dagen naar school geweest (enkel in de voormiddag) en dat lukte wel.  Volgende week moeten we op controle bij de kinderarts.  

Dank je wel voor alle lieve berichtjes op de blog, via mail of Facebook.

Home sweet home

Vandaag voor de derde keer opnieuw een longtest en deze keer scoorde ze 95 % dus goed genoeg voor een ticket to go home.  Gelukkig kan alle antibiotica ook verder thuis gegeven worden.  Overladen met 13 verschillende soorten medicatie maar zo gelukkig dat we haar konden mee nemen naar huis.

Iedere dag moest Gauke een "tevredenheidsenquete invullen" over het eten, de netheid van de kamer etc.... en Gauke deed dit trouw elke dag.  Onderaan is er ook een rubriek voor commentaar waarbij ze steevast telkens schreef : " I am a happy customer met een lachend gezichtje".  Dit typeert Gauke helemaal.  Ongeacht de situatie ze maakt er het beste van. 

Ze mocht eigenlijk de kamer niet verlaten omwille van besmettingsgevaar maar ze had beslist dat ze beter was en het tijd werd om de rest van de afdeling te verkennen.  Overal waar Gauke is, gooit ze dan alle regels overboord, en zo maakte ze kennis met de andere kinderen.  

In Belgie was ze ooit opgenomen voor een astma-aanval en had ik haar uitgelegd dat ze niet zomaar op "het knopje" mocht duwen als mama en papa er niet waren.  Thuis vertelde ze ons heel fier dat ze gedrukt had op het knopje.  Waarop ik vroeg wat er gebeurde ... de verpleegster kwam.  Ik vroeg haar wat ze toen gezegd had tegen de verpleegster : " kan ik een koffietje krijgen ?"  (dat is dus Gauke op haar best) en de verpleegster zei : "ik ga eerst de baby's verzorgen en dan breng ik jou een koffie".  Ze was toen ongeveer 6-7 jaar.  Deze anekdote zal meegaan voor de rest van haar leven.  

ziekenhuis deel 3

Het beestje (de bacterie) heeft intussen een haast niet uit te spreken naam gekregen.  Er is bijgevolg nog een andere soort antibiotica opgestart want deze bacterie blijkt van een sterke soort te zijn.  Als kers op de taart blijkt Gauke er ook stevig wat van te hebben.  Tijdens de dag werden er voortdurend stalen genomen om te zien hoe snel de bacterie zich ontwikkeld.  We lachen er soms mee.  Gauke die is gek van de dieren in de bush maar nu is de ganse zoo bij haar van binnen op bezoek.  

Af en toe heeft ze het lastig.  Het begint allemaal wat door te wegen en de verveling slaat al eens toe.  Ze mist haar klasgenoten.  

ziekenhuis deel 2

Deze morgen toen ik aankwam in het ziekenhuis had Gauke alles ingepakt en was klaar om te vertrekken.  Ze vond dat ze beter was en had beslist dat ze vandaag naar huis zou gaan.  Best een grappig zicht !!

De kine stelde vast dat er voor het eerst een beetje verbetering was in haar longen.  Gauke heeft zelfs geoefend in het blazen.  We waren vol hoop.  De longtest lukte niet in de voormiddag. Dus was de oplossing om te gaan aanschuiven in de wachtzaal waar de kinderarts consultaties heeft.  Uit ondervinding weten we dat dit 2 tot 3u kan duren.  Uiteindelijk bleek het nog vlot te verlopen.

De longtest was beter dan afgelopen vrijdag maar het uitademen niet echt en de totale longcapaciteit die ze benut was onvoldoende.  Bovendien hebben ze een bacterie gevonden waarvan ze nog niet weten om welke het precies gaat en is de vraag of de huidige antibiotica ook dit beestje de baas kan.  Dit zou mogelijks een verklaring zijn waarom Gauke ondanks alle behandelingen toch traag evolueerd.  Voorlopig dus nog zeker 2 dagen blijven.  

Gauke zelf neemt, zoals meestal het geval is, het positief op.  Voor de thuisblijvers begint het wel wat door te wegen.  Ynthe had zich wel iets anders voorgesteld bij een week vakantie.  Wij hopen op vrijdag ... hoop doet leven nietwaar !!!

Gauke in het ziekenhuis

Onze kleinste spruit ligt sinds woensdagavond in het ziekenhuis.  Het RSV virus heeft haar helemaal in de greep en zorgt voor een longontsteking en een astma-aanval.  We waren zo blij dat Gauke al een jaar lang medicatie en astmavrij was.  Het Afrikaanse klimaat deed haar goed.  Maar het heeft niet mogen zijn.  RSV treft vooral baby's en eerder ongewoon dat oudere kinderen last hebben van dit virus.  Op twee dagen tijd was ze helemaal van de kaart.  Haar longen willen voorlopig niet mee en de longtesten van afgelopen vrijdag waren niet goed.  Ze kan slechts 50 % van haar longcapaciteit benutten waardoor naar huis komen voorlopig geen optie is.  Morgen wordt er opnieuw een longtest gedaan.  Duimen maar .....   Gauke is optimistisch van aard en vindt het ontbijt hier in het ziekenhuis super : gebakken eieren met spek, warme tomaatjes, toast, muesli en gebakken worstjes.  Ze teert hierop want voor de rest van de dag eet ze niet veel meer.  Iedere dag verse lakens en als je iets nodig hebt op een knopje drukken.  Dat bevalt haar wel.  Het is haar gegund want niemand zou willen ruilen nietwaar.

Dit jaar lijkt een sneltrein waarbij Valentine al lacht naar de paasklokken.  Dus hierbij dan ook de passende foto’s van dochter Ynthe op het Valentine’s ball met als thema “Oscars”. 

Ja, jullie Belgen hebben geen oscar behaald maar wij Zuid-Afrikanen hebben wel een Oscar en wat voor een !  Het proces van de eeuw.

Amber is begonnen aan haar eerste stage…. Ja, inderdaad al snel…. maar ieder jaar dient ze 1000 uren stage te doen dus er valt geen tijd te verliezen.  Uit alle diensten kreeg ze … toeval of niet…. cardiologie …. helemaal in de voetsporen van haar papa !!!   Ze werkt in het publieke ziekenhuis Charlotte Maxeke of beter bekend als Joburg General Hospital – de locals zeggen : Joburg Gen (op z’n Engels uitgesproken).  In Zuid-Afrika is er een onderscheid tussen private en publieke ziekenhuizen.  En dat is wel een verschil !!!

aanschuiven in de rij

Na de eerste berichtjes van de universiteit kregen we van  Bloemfontein bericht dat Amber ook daar aanvaard is.  Ze blijft evenwel bi j haar eerste keuze om in Johannesburg te studeren. 

Om de 2 dagen krijgen we een brief of mail telkens met info waarop duidelijk blijkt dat Amber als internationale studente beschouwd wordt.  Meerdere telefoons en mails blijken het probleem niet te kunnen oplossen.  Dan maar besloten om woensdag ochtend naar de universiteit zelf te gaan.  Er wachtte Hans en Amber een onaangename verrassing : 80 wachtenden voor hen in de rij !!!  Terwijl zich achter hen de rij verder aanvult, wordt er afgeroepen dat eenieder die nog geen applicatie ingediend heeft uit de rij dient te gaan. Sommige mensen denken “wie niet waagt, niet wint”.   Er blijken 46.000 studenten een aanvraag ingediend te hebben voor een beschikbaar aantal plaatsen van 8.000.  Voor de faculteit geneeskunde waaronder ook de psychotherapeuten, apotheker, dokter, verpleegkunde en vroedkunde vallen heeft men 5.500 aanvragen gekregen en zijn er 500 gelukkige winnaars. 

Na een poos besluiten Hans en Amber om toch een andere strategie te bedenken.  Amber zal in de rij blijven wachten en papa Buyl gaat de dienst “internationale studenten” een bezoekje brengen.  Uiteindelijk besluit men om Hans rechtstreeks mee te nemen naar het departement van de inschrijvingen en mag Amber na 2u aanschuiven de rij verlaten.  Er waren nog 40 wachtenden voor haar en meer dan 100 achter haar.   Amber blijkt in de computer zowel Zuid-Afrikaanse als Internationale  studente te zijn.  Tijdens de nacht worden alle gegevens door de computers verwerkt en morgen ten laatste zullen wij de nieuwe documenten ontvangen.  Waar maken wij ons toch druk in.    En wat blijkt de volgende dag ….niets ontvangen.  Dan maar weer gebeld… en alweer een nieuwe belofte gekregen.  Geduld is een schone deugd en een uitdaging in Zuid-Afrika. 

Zaterdagochtend dienen we opnieuw naar de universiteit te gaan om Amber te laten registreren.  Misschien moeten we ons voorzien van een grote frigobox en een rugzak met eten want wie weet wat gaan we weer meemaken.   We hebben het stappenplan voor registratie alvast uitgeprint.  

Bovenstaande foto is genomen op 1 januari 2014 op Northcliff Ridge gelegen op een hoogte van 1807 m hoogte wat 1 meter lager is dan het hoogste punt in Johannesburg.  Je hebt er een 360 graden view en nauwelijks toeristen.  Enkel locals die komen genieten van de absolute rust en natuur.