Bijna 5 jaar geleden dat we met pak en zak naar het zonnige Afrika vertrokken zijn.  Kan het zelf bijna nog niet geloven.  En we zijn nog altijd bezig om ons "aan te passen".  Bij momenten lijkt daar geen einde aan te komen.

Sinds kort is het een wekelijkse gewoonte aan het worden dat we eens enkele uren zonder water zitten.  Vorige week ook eens geen electriciteit.  Ik kan jullie verzekeren dat het een feest is als het water daarna weer uit de kraan stroomt. Gelukkig was ik deze ochtend tegen 7u klaar met de sproeiwerken in de tuin.

De lente is hier begonnen en alles staat kurkdroog en smeekt om een regenbui.  Helaas kregen we er sinds april nog maar eentje.  Het gras is hier harder dan in Belgie en kan best tegen een stootje maar heeft er nu ook wel genoeg van gehad.  Nog een beetje geduld vanaf Oktober start het regenseizoen.

We dachten het schoolsysteem nu wel onder de knie te hebben.  Helaas !!! Amber is sinds September begonnen aan een wel heel lange rij van examens.  Zaterdagen, Zondagen en feestdagen is er les en examens.  En soms zijn ze er vroeg bij : zondagochtend om 7u Physical Science.  Joepie !!!!  Gelukkig hebben noch Hans of ik last van een ochtendhumeur.  We leven niet meer van dag tot dag maar van uur tot uur.  Deze morgen moest Amber naar school - helemaal tip top in uniform om mij dan om 7.30u te bellen dat ze niet gekozen was voor moderatie en of ik haar kon ophalen.  De komende maanden gaan we ons niet vervelen voor wie daar alsnog aan durfde te twijfelen.  Een ding is zeker !!! hieraan komt een einde.  Eind November sluit ze de deur van de High School. 

Amber haalde haar theoretisch rijbewijs en ook dat verliep met de nodige hindernissen.  Nadat men ons eerst 3 keer had laten komen bleek het niet de juiste procedure te zijn.  Van zodra ze haar Zuid-Afrikaanse ID had, kon ze zich inschrijven.  De plaats waar dat doorgaat is niet echt om de auto te laten staan dus bleef ik wachten.  Als mensen twijfelen aan het Afrika gevoel wel daar heb je het helemaal.  Nauwelijks een blanke te bespeuren en alles voelt vreemd aan.  Na een half uurtje komen er 2 mannen bij me langs.  Ze zouden het toch zo erg voor mij vinden als mijn dochter straks buiten komt al wenend dus zij kunnen mij daarbij helpen.  Dingen kunnen "gefixed" worden.  En het zal niet te zien zijn op de papieren.  Ik heb hen voorgesteld om gewoon te wachten tot "de dochter" buiten zou komen en hen toch bedankt voor hun medeleven.  Het leek mij beter om die gasten voor even te vriend te houden.  Intussen had ik wat bedenktijd.  Ze zijn nog een paar keer komen polsen.  Mijn geduld werd behoorlijk op de proef gesteld want na 1 1/2u was Amber nog niet terug.  Dan maar de auto verlaten.  Ze stond aan te schuiven in de rij om haar attest op te halen.  Wij dus allebei met stralende glimlach naar buiten.  Ik was twee keer content.  Niets te fixen .....    op naar het praktische rijexamen .......