grote vakantie

De grote vakantie in Zuid-Afrika is begonnen en de zon is volop van de partij. Het regenseizoen stelt dit jaar niet zoveel voor. We zijn al blij als we 1 keer per week een flinke regenbui krijgen.

Amber is volop bezig met haar “community service hours”. Om toegang te krijgen tot de universiteit dien je een aantal uren (300u) gratis te werken voor de gemeenschap.

Tijdens het schooljaar heeft ze gewerkt in Marang House : een tehuis voor kinderen met een zeer ernstige diabetische problematiek en vaak in afwachting tot een transplantatie. De kinderen wonen samen met zuster Selomi in een huis gelegen in Northcliff waar wij ook wonen. Ze gaan slechts 1x per jaar naar huis toe. Amber doet huiswerkbegeleiding, speelt spelletjes, gaat met hen naar de film, maakt kerstkaartjes enz.....
Momenteel zijn er 5 kinderen die terug huiswaarts keren maar gezien de lange wachtlijst worden de bedjes de volgende dag opnieuw gevuld met nieuwe kinderen. Deze kinderen gaan naar school maar zijn vaak gedurende een aantal uren per dag afwezig omwille van de noodzaak tot dialyse in het ziekenhuis. Er is geen financiële ondersteuning vanuit de overheid – het geheel draait op basis van donaties.


Om nieuwe ervaringen op te doen gaat Amber sinds kort ook naar een ander tehuis : Princess Alice – een adoptiehome. Om de privacy van de baby’s en hun toekomstige adoptieouders te garanderen kunnen we geen foto’s op de blog zetten.
Er verblijven momenteel 22 baby’s in het huis. Hun leeftijd schommelt van enkele weken oud tot 2 jaar. Wie Amber wat beter kent weet dat ze reeds als kind aankondigde “later als ik groot ben, ga ik een baby adopteren”. We moesten voor haar dan ook een “zwarte” babypop kopen. Ze was helemaal in de wolken wanneer ze voor het eerst mocht gaan helpen. Toen ze haar eerste baby van 2 weken oud in de armen nam, voelde het aan als “thuiskomen”. Het tehuis ziet eruit als een gewoon huis. Momenteel zijn er slechts 22 baby’s omdat de afgelopen weken er een 5-tal vertrokken zijn naar hun adoptieouders.
Er is een vaste ploeg van werknemers aanwezig aangevuld met vrijwilligers. Vooral bij etenstijd is het bijzonder druk. Amber zegt dat er nauwelijks tijd is om na te denken of te praten. Er zijn vele mondjes die gevoed moeten worden : de baby’s liggen naast elkaar te wachten tot het hun beurt is voor een flesje melk. Zodra er één keeltje opengaat volgt de rest van de bende. Ze is helemaal in de wolken met haar babyervaringen waarvan ze spierpijn heeft (gedurende uren baby’s dragen), doodmoe met de geur van baby’s thuiskomt, maar vooral veel deugd van heeft.