De bush

Mensen vragen ons soms : naar de bush gaan in Afrika wat is dit dan ?
Met europese woorden zou ik zeggen : op safari gaan maar plaatselijk zeggen we gewoon : we gaan naar de bush maw we trekken de wijde natuur in op zoek naar dieren in het wild. Het is voor iedereen anders. Sommige mensen hebben het helemaal gehad na 1 dag. Voor anderen geldt : eénmaal je de microbe te pakken hebt, raak je het moeilijk kwijt. Zoals men ook wel zegt : Afrika kruipt onder je huid.

Hans en ik gingen dus naar aanleiding van mijn verjaardag met ons tweetjes naar de bush. Enkele dagen voordien belde de organisatie Hans op met de mededeling dat er een dubbele boeking was en het volzet zat. Paniek !!! Voor ieder probleem is een oplossing dus werden we ge-upgrade naar een luxe huisje.

Eerste weekend van juli en putje winter. We vertrokken richting Polokwane – 3 1/2uurtje rijden vanuit Joburg. Het laatste stuk was ongeveer 27 kilometer verharde zandweg landinwaartst en vervolgens nog eens 3 kilometer waarna je terecht komt midden in de natuur.
Wij bleken de eerste nacht de enige bezoekers van de 4 huisjes te zijn en kregen bijgevolg s’avonds een privé-dinner op onze kamer.

In namiddag zijn we direct vertrokken op safari.
Het zonnetje scheen dus in t-shirt op weg in de open truck. Geweldig. We waren vertrokken om 15u en zijn terug gekomen tegen 18.30u maar amai wat was dat koud op de terugweg. Het is dan al donker en koelt snel af en in zo een open bakske.....zelfs Hans heeft afgezien. Ze stonden ons niet voor niets op te wachten met warme chocolademelk.

De ochtendsafari begon wat later omdat het winter is dwz om 7u. Behoorlijk vroeg voor jullie Belgen maar voor ons viel dat best mee. We zijn gewoon om op te staan om 6u. Deze keer was ik helemaal voorzien : 2 jilé’s, 2 jassen, muts, sjaal, wanten en een warm waterkruik... Ik hoor jullie al denken dat dit overdreven is. Het is winter en bijgevolg 4° warm in een open 4 x 4 die niet echt rustig rijdt. Je bent in de natuur nietwaar. Ik heb helemaal geen kou gehad en iedereen was jaloers op mijn “kruikje”.
Het is machtig om zo de zon te zien opkomen in de volle natuur. Ik had gevraagd of we eventueel eens op zoek konden gaan naar olifanten omdat ik nog nooit olifanten in de vrije natuur gezien heb.

Het is een immens domein dus je moet vooraf niet rekenen dat dat gaat lukken. We zijn 3 1/2u op zoek geweest - heel dichtbij – ontzettend veel geleerd over hoe je kan lezen hoeveel uren vers de ontlasting van een olifant is (hoe interessant “stront” kan zijn nietwaar) – we zagen hoe de takken nog maar net vernield waren doordat de olifanten langs geweest waren – hoe de voetsporen zo vers waren ..... Maar we hebben ze niet gevonden. We hadden een ranger (een gids) die het vak geleerd had van zijn vader en zelf al jaren in het domein werkte. Hij schrok er dan ook niet voor terug om de gewone paden te verlaten en zomaar dwars door alles heen te rijden. Hij gaf ons wel een teken als we ons moesten bukken.

S’Middags was het lekker warm en konden we buiten eten.. dat is echt de max .... midden in de winter.... Ik was zelfs verbrand ... Het is wel wat opletten geblazen voor de baboons die heel dichtbij durven komen en er niet voor terug deinzen om je eten mee te nemen.

In de loop van de voormiddag kwamen er nieuwe gasten aan.
In de nm weer op pad ... en jawel ... deze keer hebben we de olifanten gevonden.
Doordat je s’morgens al een idee hebt waar ze zich ongeveer bevinden, is het in de nm iets makkelijker. Het was echt de max. Hoe komt het nu dat je zo dicht tot bij de dieren kan komen ? Het zijn steeds dezelfde auto’s en de dieren herkennen die. Ze beschouwen de auto als één geheel. Van zodra je echter gaat recht staan in de truck is het voor de dieren niet meer herkenbaar en reageren ze hierop. De ranger vertelde ons ook hoe de olifanten signalen geven vooraleer ze eventueel zouden gaan aanvallen. Op een bepaald moment komt er een olifant onze richting uit en hij stampt met 1 voet. De ranger legt ons uit dat de olifant vertelt : ik ben groot en dit is wat ik ga doen als je mij iets doet. Onze ranger zei tegen die olifant “no, no, no” en ongelooflijk die olifant stapte verder. Maar iedereen moet wel stil zijn en blijven neerzitten in de truck. De natuur heeft zijn eigen regels en wetmatigheden en deze dien je echt wel te respecteren.
Het was voor ons ook de eerste ervaring om in zo’n open auto te zitten.
Er is 1 pauze-moment voorzien waarbij er gereden wordt naar een plek die veilig is en waar je even uit de truck kan gaan voor een drankje en een plasje.
Autopech was er ook bij zoals jullie kunnen zien.

Je leeft zo dicht bij de natuur dat je s’nachts ook de geluiden hoort van de dieren. De eerste nacht hoorden we in de verte de hippo’s en tussendoor slaap je weer verder. De tweede nacht lig ik wakker en hoor iets. Hans die is intussen rustig aan het slapen. Ik hoor dat het een dier is maar kan niet goed horen welk. Ik lig zo te luisteren of ik kan ontdekken wat het is, want het klonk wel dichtbij. Plotselijk een enorm grote klap en het volgende ogenblik zat Hans kaarsrecht wakker in bed. Zaklamp nemen en gaan kijken aan het raam. Je ogen hebben tijd nodig om zich aan te passen aan de donkerte. Op een bepaald moment zegt hij tegen mij : “tinneke, t’zijn olifanten”. Ik direct ook het bed uit.
Jongens, dat was een belevenis!!! Wij hebben midden in de nacht om 2u een half uur zitten kijken naar olifanten vlak aan ons raam op 1 meter afstand. Aan ons raam waren er 2 paradepaardjes maar in totaal was de bende met 6.

De volgende ochtend was het opendeur naast ons raam want iedereen kwam kijken naar de ravage. Afgebroken takken, olifantenontlasting , beschadigde bomen, .....

Blijkbaar komen ze in de winter zo dichtbij omdat er daar nog veel groen te vinden is. Terwijl ze in de zomer daar nooit te bespeuren zijn. Voor de uitbaters is het iedere ochtend weer kijken welke schade hersteld moet worden. Het is voor ons een belevenis welke we nooit meer zullen vergeten.

Als je dubbelklikt op de foto's kan je ze bekijken in een groter formaat.