Een dolle autorit

We zijn toe aan onze vierde gardener. De eerste klom in onze advocadoboom om een voorraad mee naar huis te nemen en vervolgens te doen alsof er niets aan de hand was. Onze tweede gardener Laston was een aangename man maar hij wou persé bij ons komen wonen. Heeft ons daarover maanden aan een stuk aangesproken. We waren echter zelf nog maar 3 keer verhuist en zagen het dan ook nog niet direct zitten om er nog iemand bij te nemen. Hij is dan zelf op zoek gegaan naar een andere plaats en zijn zijn kozijn Wiseman nam de fakkel over. Het begrip "kozijn" dient ruim geinterpreteerd te worden. In het begin ging alles redelijk goed maar het tempo waarop hij op het einde werkte daarvoor moet je echt getraind zijn om je zo traag te kunnen voortbewegen.

En dan hebben we nu Joshua : een gardener, een painter en een driver. Wat een aanwinst !!!

De afgelopen weken is gebleken dat hij niet echt veel kaas gegeten heeft van het werk in de tuin. Hij harkt er stevig op los zodat niet alleen de bladeren maar ook het gras meekomt. Doch zijn grote brede smile maken veel goed.
Misschien hem laten schilderen ? Hij geeft toe nog niet echt veel geschilderd te hebben. Met wat advies is het wel gelukt.

Dan gingen we gisteren op stap met de auto voor een rustig ritje in de buurt. Het is een wonder dat ikzelf en de auto heelhuids weer thuisgeraakt zijn!!!! Het begon al goed want hij geraakte niet van onze oprit. En ik maar vragen of hij zeker was dat hij kon rijden. “Of course, no problem”.

Een mens moet af en toe zijn grenzen eens verleggen. Dan maar de auto op straat gezet. Hij zat wel eens aan de verkeerde kant van de weg en reed bijna tegen een poort. Verkeersregels neemt hij ook niet zo nauw. Als hij stopte dan was het duidelijk voelbaar. Kortom voorlopig gaan we niet direct vragen om de kinderen af te halen van school. Hijzelf is echter nog steeds overtuigd dat alles vlot verlopen is – een brede smile en een “no problem”. Hij kijkt mij aan met een gezicht van : “ik breng je overal naar toe waar je wil”.